Γράφει ο Άγγελος Μοναχικός
Αγαπημένη μου..
Σήμερα κάνοντας πίσω ήρθα για να σε ανταμώσω αλλη μια φορά.
Δεν ήξερα τι θα αντιμετώπιζα μιας και οι συμπεριφορές σου ώρες στέκουν αβάσιμες κι όμως άφησα πίσω μου όλη την απόσταση των ημερών και ήρθα.
Σήμερα ήσουν κάποια άλλη, πιο ζεστή και πιο θερμή απέναντί μου.
Δεν ξέρω όμως που κάνω λάθος.
Φταίει που σε αγγίζω με αγάπη;
Φταίει που σε φιλώ και τρέμω;
Ή που ζω τον έρωτα μας με ψυχή;
Δεν ξέρω που φταίω, αλλά μερίδιο ευθύνης δεν έχω μόνο εγώ.
Δεν θα παραδεχτείς ποτέ αν έφταιξες κάπου.
Δεν θα με κοιτάξεις ποτέ στα μάτια για να μου πείς δεν είσαι καλά και να με πάρεις αγκαλιά.
Όχι δεν είναι εκείνα που μου λείπουν είναι εκείνα που σε κρατούν ζωντανό.
Κρατούν την συναισθηματική επαφή στον κόσμο του νοιάζομαι για σένα ναι και μόνο.
Η αποκλειστικότητα που όλοι αναζητούν μα κανείς τελικά δεν έχει.
Πιστεύουμε και μένουμε με την σκέψη και την αμφιβολία.
Εγώ δεν επιτρέπω πλέον σε σκέψεις και αμφιβολίες να μου στερούν το χαμόγελο.
Κοιτώ εμπρός και βάζω στόχους.
Όποιος θέλει είναι δίπλα μου θα ανταποκριθώ κι εγώ σε εκείνον, θα σταθώ αδερφός, σύντροφος, φίλος.
Κάποτε με ρώτησε μια φίλη αν αντέχω και της απάντησα οτι οι αντοχές μου με ξεπερνούν.
Ήταν η αλήθεια που πηγάζει απο μέσα μου.
Τα ξεφτυλίκια δεν έμαθα να τα καραγκιοζοποιώ, σε αυτά σου βγάζω το καπέλο.
Δες μέσα στα μάτια μου εκείνο που δεν είδες μια φορά και θα πειστείς για τον λόγο που αγγίζω τα χείλη σου.
Για το χάδι που χαρίζω στο κορμί σου.
Για την αγάπη που γεμίζω την ψυχή σου.
Όταν φύγει κάποιος από κάπου που του δίνουν, μένουν τα σημάδια του και μόνο.
Μένουν οι αναμνήσεις να γεμίζουν τα κενά της οποιαδήποτε ανεπαίσθητης λύπης.
Και μετά απο καιρό χαμόγελα και πάλι.
Ένα μείνε καρδιάς που δεν ακούστηκε ξεψύχησε σαν την νεράιδα που χάνει το μαντήλι της χορεύοντας στις φυλλωσιές του ποταμού.
Μπορώ να γράψω οτι νιώσω.
Μπορώ να γράψω οτι μου ζητηθεί.
Μπορώ να κάνω πίσω και να δώσω έδαφος σε οτιδήποτε υποψιαστώ.
Θαύματα όμως δεν μπορώ να κάνω.
” Αγαπώ και με Αγαπά”.
Θα ήταν όμορφο να συνέβαινε ανάμεσα σε εμάς τους δυο.
Ξέρω πολύ καλά ότι από εκείνα που γράφω λίγοι μπορούν να καταλάβουν τι εννοώ.
Εσύ όμως δεν ανήκεις στους λίγους, ανήκεις στην μια.
Ο λόγος;
Μόνο εγώ τον ξέρω.
Εύχομαι κι εσύ να έχεις έναν λόγο.
Οι λόγοι δεν μοιράζονται.
Μας ανήκουν.
Εμείς ομως απο την φύση μας δεν ανήκουμε πουθενά.
Ίσως και να ‘ναι εκείνο που μας ένωσε.
Εκείνο όμως και που θα μας χωρίσει.
Αυτό θα το αποφασίσει ο χρόνος.
Επιστρέφω στο σήμερα και επιμένω.
Γιατί το αύριο μπορεί να μας βρει χώρια.
Εύχομαι όπου, να είσαι καλά.
Δίχως μίσος.
Δίχως κακιά.
Και μόνο με αγάπη…
