Γράφει η Ελένη Σάββα
”Ώσπου τέλος ένιωσα κι ας πα’ να μ’ έλεγαν τρελό πως από ‘να τίποτα γίνεται ο Παράδεισος.” -Ελύτης
Σε ένα βλέμμα, στην πρώτη συζήτηση, στο πρώτο χαμόγελο.
Απ’αυτό το τίποτα έγινε κι ο δικός μου παράδεισος, εμείς.
Είσαι παντού.
Σε κάθε λέξη μου, σε κάθε σκέψη μου και σε κάθε όμορφη στιγμή.
Κι ο παράδεισος μας, μεγαλώνει με το κάθε ”τίποτα” που στην πορεία γίνεται κάτι, κάτι που κι οι δυο κρατάμε καλά φυλαγμένο στην καρδιά…
Aν σκεφτείς για μια στιγμή, θα καταλάβεις πως αυτό το τίποτα που γίνεται τελικά τα πάντα, αυτό κρατάει τους ανθρώπους μαζί. Και ξεκινάς, διχως να ξέρεις ποτέ που θα φτάσεις. Αλλά ξεκινάς όπως και να ‘χει. Ξεκινάς τη διαδρομή με άγνωστο προορισμό, κι όμως σ’αρέσει πολύ. Ακόμα κι αν φοβάσαι το άγνωστο, σ’αυτή τη διαδρομή αφήνεις πίσω κάθε ίχνος του φόβου σου.
Και το απολαμβάνεις, και αφήνεις τον εαυτό σου να απολαύσει κάθε όμορφο που ζεις. Δεν σκέφτεσαι πια που πας. Σημασία έχει ότι συνεχίζεις να πηγαίνεις, όχι μόνος σου, αλλά με τον άνθρωπο σου, με τον άνθρωπο που μοιράζεσαι τον παράδεισο.
Και σ’αυτή τη διαδρομή, όλα είναι όμορφα.
Θα αναρωτιέσαι τώρα για τα εμπόδια. Τα εμπόδια,σ’αυτή τη μοναδική διαδρομή, έχουν ιδιαίτερο ρόλο. Σας φέρνουν πιο κοντά, κάνουν την αγάπη πιο δυνατή και τον παράδεισο πιο όμορφο…
Μην φανταστείς πως υπάρχει καμιά μυστική συνταγή για να ζεις όμορφα την κάθε στιγμή. Θέλει μονάχα υπομονή. Θέλει μονάχα, να αγαπάς με όλη σου την ψυχή.
Να βλέπεις στον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου, τα όνειρα σου. Να βλέπεις μέσα του, όσα δεν μπορεί ο ίδιος να εκφράσει…Να τον αγαπάς,αληθινά.
Σπουδαία λέξη η αγάπη. Σπουδαία και μοναδική. Χωράει παντού και τη χωράμε παντού,την χωράμε σ’ανθρώπους, σε χαμόγελα, σε λέξεις, σε πράξεις, σε βλέμματα.
Εγώ, την χώρεσα σε ‘σένα. Αυτή με τη σειρά της, χώρεσε σε εμάς.
Χάρη σ’αυτή ψυχή μου, μεγαλώνει, ομορφαίνει κι αλλάζει ο δικός μας παράδεισος.
Δεν φοβόμαστε να την εκφράσουμε και μάλλον αυτό θα είναι το μυστικό: Την μοιραζόμαστε απλόχερα, και μας χαρίζεται πίσω άπλετα, και μας κάνει ευτυχισμένους στον μικρό μας παράδεισο…
