Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Σκληρό και δύσκολο πράγμα ο χωρισμός. Άγριο…
Άχαρο θα το έλεγα!
Ποιος δεν έχει κλάψει και δεν έχει πονέσει για ένα χωρισμό;
Ποιος δεν έχει φάει τις σάρκες του; Ποιος;
Όλοι μας κάποια στιγμή βιώσαμε τον απόλυτο πόνο. Αυτόν που μοιάζει σαν να σου ξεριζώνουν την καρδιά! Αυτόν που είναι σαν τα μάτια σου να μην μπορούν να σταματήσουν να κλαίνε. Σαν τα δάκρυα να βγαίνουν μόνα τους.
Σίγουρα με κάποια πραγματάκια, μικρά αλλά καθοριστικά, γίνεται πιο εύκολο.
Δεν θα ήθελες να συμβαίνουν, σίγουρα, αλλά κάποιες φορές ίσως σε βοηθούν να ξεπεράσεις την άσχημη αυτή φάση της ζωή σου πιο γρήγορα, πιο εύκολα.
Η απόσταση πριν από όλο αυτό παίζει καθοριστικό ρόλο. Η απόσταση, ναι. Δεν είναι αυτή που διάλεξες εσύ αλλά ο άλλος. Σε κάνει να καταλάβεις, πιο γρήγορα, πως κάτι δεν πάει καλά και να ξεκινήσεις να καταλαβαίνεις πως σιγά σιγά έχει έρθει το τέλος. Το τέλος όλου αυτού που βιώσατε, αυτού που περάσατε όλους αυτούς τους μήνες που έγιναν χρόνια. Που έγιναν στιγμές! Το τέλος όλων αυτών των όμορφων στιγμών που έγιναν μοναδικές, υπέροχες, αξέχαστες αναμνήσεις!
Ξέρεις κάποιες φορές συνηθίζεις απουσίες ανθρώπων και τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο εύκολα.
Μάλλον, στα κάνουν ακόμα πιο εύκολα. Χωρίς να το ξέρουν ή μάλλον χωρίς να θέλουν να το δουν γιατί είναι πολύ απασχολημένοι από άλλα διάφορα που πλέον έχουν παραπάνω σημασία γι’ αυτούς.
Ίσως να τα έχουν φέρει και οι συγκυρίες έτσι που να νοιώθεις πως γίνονται επίτηδες.
Είναι αυτό που λέμε “όλα γίνονται για κάποιο λόγο”.
Όταν ξαφνικά αρχίζει να χάνεται σιγά σιγά από τη ζωή σου, αρχίζει και στο κάνει πιο εύκολο.
Όταν αυξάνεται η δουλεία και μειώνονται οι ώρες, οι σκέψεις προς εσένα. Οι ώρες που σου τηλεφωνούσε. Οι ώρες που μένατε μαζί. Και όλα αυτά που σας έδεναν. Όταν γενικότερα ξεκινούν οι “δικαιολογίες”.
Είναι σαν να έρχονται για να σου δώσουν μια μπουνιά στα μούτρα για να καταλάβεις πως τίποτα δεν είναι όπως ήταν πριν.
Όταν ξαφνικά η σκέψη που είχε προς τα εσένα πάει αλλού. Σε ανούσια πράγματα, που ξαφνικά έχουν γίνει πολύ πιο “ουσιαστικά” για εκείνον/η από ότι εσύ.
Ίσως δεν είσαι ποια προτεραιότητα αλλά ένα ακόμα πρέπει. Δεν το θέλεις να είσαι ένα πρέπει στο μυαλό του άλλου. Δεν το ήθελες ποτέ.
Δεν σε χαροποιεί αλλά σίγουρα σε κάνει να καταλάβεις και να αρχίσεις να ξεπερνάς πιο εύκολα την όλη κατάσταση. Σε σημείο που όταν φύγει εντελώς από τη ζωή σου να στο έχει κάνει πιο εύκολο.
Χωρίς να το έχει καταλάβει στο έχει δώσει από πριν και στο έχει εξηγήσει, όχι με λόγια αλλά με πράξεις. Πράξεις που σε κάνουν να κατανοήσεις, πριν ακόμα αρχίσει η καταιγίδα, πως κάτι δεν πάει καλά. Πως πλησιάζει απειλητικά εκείνη εκεί η τελευταία καταιγίδα.
Εκείνη η καταιγίδα που έχουν φέρει τα βαριά σύννεφα και κατακλύζουν την πόλη. Κατακλύζουν την ψυχή σου σαν να μην την αφήνουν να αναπνεύσει. Σαν να μην την αφήνουν να δει!
Και είναι εκεί που εσύ έχεις αρχίζει και το “συνηθίζεις”, λέμε τώρα.
Συνηθίζεται αυτό; Όχι! Γίνεται πιο ώριμο μέσα σου και αρχίζεις απλά να το παίρνεις απόφαση. Απόφαση…
Ότι λέξεις και να προσπαθήσεις να χρησιμοποιήσεις είναι το ίδιο βαριές σαν εκείνα τα γκρι σύννεφα της πόλης. Που δεν αφήνουν το ήλιο να περάσει από μέσα τους.
Συνήθεια φίλε μου. Άχαρη λέξη. Στην περίπτωση όμως ενός χωρισμού, μάλλον καταλυτική.
Η ώρα που φεύγει από μέσα σου. Όχι τόσο από το σπίτι σου. Δεν έχουν αυτά σημασία. Το κενό μεγαλώνει όταν συνηθίσεις την απουσία του από μέσα σου. Από το μυαλό σου. Από την καρδιά σου. Από την ψυχή σου. Από τις αισθήσεις σου. Από το κορμί σου.
Όταν πια σταματήσει να κυλάει στις φλέβες σου!
Ούτως ή άλλως στο έκανε συνήθεια πια. Μόνος του βγήκε από εκεί. Στο έδωσε να το καταλάβεις πως δεν είναι πια εκεί. Δεν είναι πια στη ζωή σου. Δεν είναι πια μέσα σου.
Συνήθισες πια…
Συνήθισες την απουσία του από παντού. Μα πάνω από όλα από μέσα σου!
Συνήθισες!
