Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Ανεμελιά!
Όχι εκείνη την παιδική.
Την ενήλικη. Αυτή που γεύεται καραμέλες παιδικές και μαλλί της γριάς με άρωμα ωριμότητας, μεστό και πλούσιο, αληθινής σύνδεσης και αλήθειας!
Άσε με στα νερά της βροχής να παίζω και να ερωτεύομαι μαζί σου με έρωτα, όχι βαρύ και εξουθενωτικό, μα λυτρωτικό και αμοιβαίο!
Πιάσε με απ’ το χέρι και πάμε να ζήσουμε της νιότης μας τις ώρες, τώρα που ωριμάσαμε απ’ τα παθήματα της ζωής και τα βάρη της τα πληρώσαμε και τα ξεχρεώσαμε όλα, και ένα-ένα.
Δώσε μου το χέρι σου και χόρεψε μαζί μου δίχως το χτες μας και τ’ αύριο.
Χόρεψε μαζί μου στο τώρα που περνά στην αιωνιότητα κοιτώντας με στα μάτια.
Τα μάτια σου κοιτώ κι εγώ κι εκεί μας βλέπω και τους δύο!
Όχι ένα! Δυο μας βλέπω! Μοναδικούς, αγέρωχους με λίγα γκρίζα μαλλιά μετά από τόσα χρόνια, μα με λουλούδια ανθισμένα, μυρωδάτα στην καρδιά.
Ό,τι δε ζήσαμε, το χρωστάμε στους εαυτούς μας!
Μαζί! Δίχως βαλίτσες, βάρη ψυχικά και ανεξόφλητους λογαριασμούς.
Δίχως ομπρέλα και όνειρα απατηλά.
Στο δρόμο βγες και παίξε!
Νιώσε και ζήσε!
Αγάπησε και δώσε μου λίγο, λίγο!
Μα να’ ναι αληθινό, μ’ ακούς;
Γιατί το πολύ της υποκρισίας το σιχάθηκα και με πνίγει!!
