Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου.
Μόνο οι ανδρείες ψυχές μπορούν και ανασταίνονται!
Μόνο όσοι τολμούν να κάνουν μακροβούτια στα βάθη της ψυχής τους, ανασαίνουνε Ζωή!
Μόνο αυτοί που καταφέρνουν να δουν βαθιά στα μάτια τον εαυτό τους.
Τι να την κάνεις μια ζωή συνέχεια δραπέτης;
Όσο θα φεύγεις, τόσο θα κυνηγάς και θα κυνηγιέσαι από αυτό που δραπετεύεις.
Μόνο σαν βυθιστείς, θα μάθεις και να γυρίσεις.
Να ξέρεις να μένεις όσο χρειάζεται και όχι να κατασκηνώνεις.
Να ξέρεις να κρατάς το οξυγόνο σου, χωρίς να το στερείσαι.
Να ξέρεις να κολυμπάς σε νερά θολά ή ανταριασμένα.
Μα ποτέ μη κρύψεις αυτό που σου χαρίστηκε.
Αυτή τη δύναμη να βουτάς για να συνέλθεις.
Μέσα σου είναι αυτό που χρειάζεσαι.
Μέσα σου βαθιά το χέρι βοήθειας που ζητάς.
Μέσα σου θα το απλώσεις εσύ στον εαυτό σου.
Πρόσκαιρη ανακούφιση θα πάρεις απ’έξω απ’το χέρι που γυρεύεις.
Ποιος τολμά να πάει στην Αγάπη;
Ποιος τολμά να μιλήσει για αλήθεια, όταν ψέματα λέει στον εαυτό του;
Έχεις αναρωτηθεί ποτέ τι δώρα κρύβει ο βυθός σου;
Μαργαριτάρια ανέγγιχτα, δικά σου δωρισμένα.
Μόνο να βρεις τον τρόπο το δικό σου να ανοίξεις το σφραγισμένο όστρακο.
Μήτε μαχαίρι σου ζητά, μήτε και να τ’αφήσεις.
Εκεί κρύβονται φτερά, λάμψη αλλιώτικη, φως ανυπέρβλητο.
Οποίος τολμά το μακροβούτι, έχει και τις ανάσες να πάρει φόρα, να πετάξει τ’άχρηστο κουκούλι, να βγει στο φως και να πετάξει!
