Γράφει η Σοφία Σοφιανίδου
Έφτασα σε εκείνη τη στιγμή που δεν έχει φωνές, ούτε δάκρυα. Μόνο σιωπή. Μια βαθιά, καθαρή σιωπή που χωράει μέσα της όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Είναι η στιγμή που σταματάω να ψάχνω δικαιολογίες για όσα με πόνεσαν. Που κουράζομαι να κρατάω ρόλους που δε μου ανήκουν. Κοιτάζομαι στον καθρέφτη και για πρώτη φορά εδώ και καιρό, βλέπω εμένα. Και τότε με ψυχή γυμνή λέω «Ως εδώ.»
Δεν το φωνάζω. Δεν το εξηγώ. Το νιώθω. Το εννοώ. Είναι η φράση που βγαίνει από μέσα μου σαν ανάσα μετά από χρόνια που κρατούσα την αναπνοή μου.
Γιατί έμαθα να σιωπώ για να μην ενοχλώ. Να χαμογελώ ενώ πονούσα. Να κάνω πίσω για να μη με πουν εγωίστρια. Και κάπου εκεί, μέσα σε όλα αυτά έχασα εμένα.
Μα τώρα θυμάμαι. Θυμάμαι κάθε φορά που έκρυψα τη φωνή μου, κάθε στιγμή που έπνιξα τα θέλω μου για να χωρέσω εκεί που δε χωρούσα. Θυμάμαι τα βλέμματα που με έκαναν να αμφιβάλλω, τα λόγια που με μίκρυναν, τις υποσχέσεις που δεν κράτησαν. Και δεν τα φοβάμαι πια. Δεν τα αγνοώ. Τα κοιτάζω κατάματα και λέω «Ναι, ήσουν εκεί. Ναι, με πόνεσες. Μα δε σε αφήνω άλλο να με κρατάς πίσω.»
Δεν περιμένω να με σώσει κανείς. Δε χρειάζομαι επιβεβαίωση, ούτε αποδοχή. Η δύναμη που έψαχνα στους άλλους ήταν πάντα μέσα μου, απλώς την είχα θάψει κάτω από φόβους, προσδοκίες και ξένες φωνές. Τώρα τη σκάβω, τη φέρνω στην επιφάνεια, τη νιώθω να αναπνέει ξανά.
Κι όσο το κάνω αυτό κάτι αλλάζει. Σηκώνομαι πιο ψηλά, πιο σταθερά. Δε ζητώ πια να με καταλάβουν. Δεν έχω ανάγκη να αποδείξω τίποτα. Μόνο να είμαι αληθινή.
Να λέω «όχι» όταν το εννοώ. Να λέω «ναι» μόνο όταν το θέλω. Να μη μικραίνω για να χωρέσω σε ζωές που δεν έχουν χώρο για μένα.
Αυτό είναι το «ως εδώ» μου. Δεν είναι απόγνωση, είναι αφύπνιση.
Δεν είναι τέλος, είναι επιστροφή. Επιστροφή σε εμένα, σε όσα πίστευα, σε όσα άξιζα και άφησα πίσω γιατί δεν ήξερα πώς να τα κρατήσω.
Τώρα πια ξέρω.
Ξέρω τι θέλω, τι δε θέλω, και κυρίως τι δε θα ξαναανεχτώ.
Δε θα αφήσω κανέναν να με πείσει πως πρέπει να συμβιβάζομαι με τα λίγα.
Δε θα ζητήσω συγγνώμη επειδή έχω φωνή.
Δε θα προσποιηθώ για να με αγαπήσουν.
Κι όσο γράφω αυτές τις λέξεις, νιώθω μέσα μου εκείνη τη γαλήνη που έρχεται όταν σταματάς να πολεμάς τον εαυτό σου.
Γιατί η στιγμή που λες «ως εδώ», είναι η στιγμή που ξαναγεννιέσαι.
Κι εγώ τώρα ξαναγεννιέμαι.
