Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Μια φορά να σου γκρεμίσουν τον κόσμο,
και δεν ξαναχτίζεις τίποτα χωρίς κράνος.
Δεν έχει να κάνει με καχυποψία.
Ούτε με σκληράδα.
Έχει να κάνει με εκείνο το “τσαφ” που ακούστηκε μέσα σου την πρώτη φορά που κάποιος σου σκότωσε την πίστη.
Με τη βουή του κενού όταν έπεσε ό,τι είχες χτίσει με γέλια, με λόγια, με αυταπάτες.
Από τότε δεν ακουμπάς τίποτα χωρίς να μετρήσεις απόσταση.
Δεν δίνεις καρδιά χωρίς υποσημειώσεις.
Δεν λες “ναι” χωρίς πρώτα να σου πει ο φόβος σου “ίσως”.
Δεν φταις εσύ.
Είναι που μια φορά πίστεψες πως αγάπη σημαίνει «σε βλέπω και σε κρατάω»
κι έμαθες, με τον δύσκολο τρόπο, πως αγάπη για κάποιους σημαίνει
«σε θαυμάζω μέχρι να με κουράσεις».
Κι από τότε;
Από τότε φοράς κράνος.
Όχι γιατί δεν θες να χτίσεις ξανά.
Αλλά γιατί δεν αντέχεις άλλη κατεδάφιση.
Είσαι εκεί, ανάμεσα σε σχέδια και ερείπια,
και πριν σηκώσεις πάλι τείχη, κοιτάς τ’ αστέρια.
Πιο πολύ απ’ όλα ελπίζεις.
Αλλά δεν το δείχνεις.
Και ναι, μπορεί κάποιες μέρες να σου λείπει το άγριο “δος τα όλα” που ήσουν.
Αλλά σου λείπει περισσότερο η ασφάλεια.
Να μην μαζεύεις ξανά τον εαυτό σου απ’ το πάτωμα.
Ο κόσμος σου δεν είναι για πέταμα.
Απλώς τώρα χτίζεται αλλιώς.
Με κράνος.
Με θεμέλια.
Με σεβασμό.
Ίσως να μην είναι πια τόσο εύκολο να σε αγαπήσει κανείς.
Αλλά είναι σίγουρα πιο δύσκολο να σε ρίξει.
