Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Ήσουν αυτό που δεν ήθελα να γίνεις. Έριξες όλο το φταίξιμο πάνω μου και προσποιήθηκες το θύμα για να αιτιολογήσεις που θέλησες να με χωρίσεις. Ήθελες να πείσεις τον εαυτό σου ότι εσύ ήσουν ο καλός της υπόθεσης για να μη νιώθεις τύψεις που φέρθηκες τόσο σκάρτα.
Είχες το θράσος να σταθείς μπροστά μου και να μου αραδιάσεις ένα σωρό διακαιολογίες που τις παρουσίαζες τόσο πειστικά σα να ήταν ανεπανόρθωτες αιτίες. Εγώ δε πίστευα στ’ αυτιά μου και το μόνο που έκανα ήταν απλά να περιμένω πότε θα τελειώσει ο μονόλογος σου για να συνειδητοποιήσω να δω τι συμβαίνει. Αν όντως το ζω ή ονειρεύομαι. Αν έπρεπε να ουρλιάξω ή να κλάψω.
Αν έπρεπε να σε παρακαλέσω να μείνεις ή να σε διώξω. Αν έπρεπε να σε λυπηθώ ή να σε σιχαθώ. Αν έπρεπε να σου πω ότι σε μισώ ή ότι σε αγαπάω. Αλλά όχι δεν άξιζες να ασχοληθώ παραπάνω. Μου διέλυσες την όμορφη εικόνα που είχα για σένα στο μυαλό και στη καρδιά μου.
Τόσο ξεφτίλας δηλαδή. Όλα ένα ψέμα. Δεν ήσουν έτοιμος για σχέση τελικά. Δεν ήσουν για άγριους ωκεανούς γιατί δίσταζες να μπεις ακόμα και στα πιο ρηχά νερά. Δεν έβγαλες φτερά για να πετάξουμε μαζί, ψηλά όταν βρεθήκαμε στο χείλος του γκρεμού.
Φοβόσουν ή δεν ήθελες να πας παραπέρα. Ήθελες να πατάς στέρεα στη γη και ότι γίνει.
Ούτε αισθήματα, ούτε θέληση, ούτε τόλμη γι’ αυτό λοιπόν αφού εγώ δεν ήμουν αυτό που ήσουν εσύ για μένα αντίο.
