Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Κι είναι και κάποιοι άνθρωποι, που θαρρείς πως είναι οι εκλεκτοί του Θεού.
Κάποιοι άνθρωποι που απ΄ έξω τους μοιάζουνε εντελώς ανθρώπινοι, μα έχουν κάτι αγγελικό, βαθιά μες στις ψυχές τους.
Που έχουν έρθει σε αυτόν εδώ τον κόσμο, χωρίς πολλές φορές να το ξέρουνε κι οι ίδιοι, για να εκτελέσουν μια αποστολή, για να κάνουνε κάτι πολύ καλό, για να θυσιάσουνε δικά τους πράγματα στον βωμό μιας άλλης σωτηρίας.
Είναι κάποιοι άνθρωποι, σας λέω, μικροί Χριστούληδες!
Που μέσα στις φλέβες τους δεν έχουν μονάχα αίμα, έχουν κι αγάπη.
Που στις μικρές πλατούλες τους, εκτός απ΄ τα φτερά τους, χωράνε κι άλλοι σταυροί, πέρα από τον δικό τους.
Που έχουνε έρθει εδώ με μια ιερή εντολή στο DNA τους, να βοηθήσουνε κάποιους ανήμπορους, να θυσιάσουνε κομμάτια τους, να γίνουνε το χέρι ενός άλλου που δεν τα καταφέρνει με το δικό του.
Είναι κάποιοι άνθρωποι γαμώτο, που συγχωρέσανε τους ληστές τους, τους σταυρωτές τους, τους Ιούδες τους, γιατί δεν ξέρανε να κάνουν κάτι άλλο. Δεν μπόρεσαν ποτέ τους να μισήσουνε. Δεν τα κατάφεραν ούτε για μια φορά να λειτουργήσουνε ως εγώ.
Που στις μικρές παλάμες τους, οι πληγές από τα καρφιά τους, υπάρχουνε από γεννησιμιού τους.
Που από την πρώτη ανάσα τους, από το πρώτο κλάμα τους, από το πρώτο άνοιγμα των ματιών τους, η μοίρα τους υπαγόρευσε, “εσύ ήρθες εδώ για να σώσεις κι όχι για να σε σώσουνε”.
Η όψη αυτών των ανθρώπων, που λες, δεν διαφέρει σε τίποτα από την δική σου και την δική μου.
Μα αν τους παρατηρήσεις καλύτερα, θα δεις στα σίγουρα ένα λευκό φως να τους λούζει ολάκερους.
Θα ακούσεις τον χτύπο της καρδιάς τους να έχει αλλιώτικο ρυθμό, πιο γρήγορο, πιο δυνατό, πιο μελωδικό.
Θα νιώσεις ξεκάθαρα, αν σταθείς κοντά τους, μια γλύκα να ξεχειλίζει απ΄ τις ψυχές τους και να διαχέεται μέσα σου.
Θα εισπράξεις μια ζεστασιά στο βλέμμα τους, κάθε που σε κοιτάνε.
Θα σου μιλούν και θα σε καθηλώνουν, θα σε ηρεμούν, θα σε χαϊδέψουνε οι κουβέντες τους.
Θα σου χαμογελάσουνε, και θα πιστέψεις, θέλεις δεν θέλεις, στον Θεό και στο μεγάλο.
Είναι και κάποιοι άνθρωποι Θεόσταλτοι, προφήτες της αγάπης, μικροί Χριστούληδες, επίγειοι Άγγελοι με ανθρωπινή μορφή.
Κατάκοποι από την αέναη προσφορά, μα ανεξάντλητοι. Κουρασμένοι από το ατέλειωτο τους δόσιμο, μα οι τσέπες τους είναι γιομάτες συνεχώς με άγια δώρα. Παραπονεμένοι, ίσως και θυμωμένοι καμιά φορά, που μόνο δίνουν και δεν παίρνουν, μα αποδεχόμενοι καρτερικά και στωικά τον άγιο ρόλο τους.
Όταν τους δεις κοινέ θνητέ, κι αν τους εισπράξεις φυσικά, ας τους να σ΄ αγκαλιάσουνε. Κι αν έχεις χέρια κοινέ θνητέ, αγκάλιασε τους, γιατί κι εκείνοι έχουνε ανάγκη από αγκαλιά κι από αγάπη, κι ας μη στο λένε…
*Αφιερωμένο στον γήινο Άγγελο μου!
