Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Γιατί γελάω;
Γιατί ίσως μπορώ.
Υπάρχουν αγάπες που περνάνε μέσα από τις φλόγες για χάρη σου. Σπάνε τους πάγους για να γίνουν η δροσιά στο κορμί σου. Τέτοιες αγάπες θέλω! Ζεστή αγκαλιά και δροσερό φιλί στα χείλη μου.
Υπάρχουν αγάπες που αγνοούν την αλφαβήτα. Δεν μιλούν, ούτε κάτω από άστρα, ούτε κάτω από το φεγγάρι. Θα σου δείξουν αυτά που ξέρουν, όχι με λόγια, μα με πράξεις. Και αυτές οι αγάπες είναι που σε μαγεύουν. Αυτές που ξέρουν τι θέλουν, που σ’ αγαπούν με τρόπο καθαρό, αυθεντικό. Αυτές θα σε κάνουν να νιώσεις ο πιο τυχερός άνθρωπος στον κόσμο.
Τέτοιες αγάπες γουστάρω να έχω.
Για μια τέτοια αγάπη θα έκανα τα πάντα. Θα την περίμενα σε κάθε ζωή που θα υπάρξει.
Εσύ, βέβαια, κορίτσι μου, τέτοια αγάπη δεν ήσουν. Και δεν θα γίνεις ποτέ. Γιατί έχεις μάθει μόνο να μιλάς κάτω από άστρα και να κρύβεσαι πίσω από φεγγάρια. Έχεις αντίληψη μόνο του πάθους, αλλά με λάθος τρόπο. Σαν να είμαι κάποιος άλλος στο πλευρό σου. Σαν αντικείμενο.
Όταν την μαγεία την διαβάζεις και δεν την βλέπεις, πέφτεις πάνω στις τελείες του παραμυθιού. Κι εσύ ακόμη ψάχνεις το λυχνάρι με τις ευχές να τρίψεις.
Χίλιοι τρόποι υπάρχουν για να την νιώσεις την αγάπη.
Το παραμύθι έλαβε τέλος.
Γελάω, όχι για ό,τι πέρασα. Γελάω για αυτά που θα έρθουν.
Είμαι ειλικρινής μαζί σου. Ξέρεις γιατί;
Γιατί δεν πονάω πια.
