Γράφει η Κορίνα Παπαδοπούλου
Δυο ξένοι πια. Κανονικά αυτό θα έπρεπε να είναι μια κακή εξέλιξη των πραγμάτων, έτσι; Όχι όμως μάτια μου. Χαίρομαι που πλέον είμαστε δυο ξένοι, όπως συνήθιζες να μας αποκαλείς. Που άρχισα να ξεχνώ τις γραμμές του προσώπου σου. Το χαμόγελο σου. Την λάμψη που έχουν τα μάτια σου σε συνδυασμό με αυτή τη γλυκιά θλίψη που βγάζουν.
Που δεν ξέρω πλέον το αγαπημένο σου φαγητό ή πως πίνεις τον καφέ σου το πρωί. Που δεν ξέρω εάν είναι εκείνο ακόμη το αγαπημένο σου βιβλίο ή εάν διάβασες κάτι άλλο που σου πήρε το μυαλό, που σε ταξίδεψε σε διαφορετικά μονοπάτια. Και αυτό είναι το μαγικό με τους αγνώστους. Πως δεν ξέρει κάνεις τίποτα για κανέναν. Όλα είναι λευκή σελίδα.
Σημαίνει πως ίσως στο μέλλον, ως δυο άγνωστοι γνωριστούμε ξανά. Μάθουμε διαφορετικά πράγματα ο ένας για τον άλλο, ανακαλύψουμε άλλες πτυχές μας. Τότε που θα κοιταχτούμε για πρώτη φορά ως δυο άλλοι και όχι ως εκείνοι οι δυο νέοι που ήθελαν μα δεν πάλεψαν αρκετά. Τότε που το πρόσωπο σου θα έχει νέες γραμμές για να μάθω.
Τότε λοιπόν στο μέλλον, όταν θα είσαι ένας άγνωστος. Τότε ίσως είναι η δική μας στιγμή.
Τότε που δεν θα σε ξέρω μα θα θέλω τόσο πολύ να σε μάθω. Ως τότε ζω νέες εμπειρίες για να έχω να σου διηγούμαι. Βλέπω νέα μέρη, γνωρίζω νέους ανθρώπους. Ως τότε λοιπόν να είσαι ευτυχισμένος. Και που ξέρεις ίσως, κάπου, κάποτε. Serendipity.
