Γράφει ο Χρήστος Παναγιωτόπουλος
Υπάρχουν ταξίδια που δεν σε απασχολεί τι θα φορέσεις. Δεν ψάχνεις ρούχα να ταιριάξουν μεταξύ τους.
Οι βαλίτσες σκονισμένες στη θέση τους, τίποτα δεν θα χρειαστεί να ξεχάσεις.
Τα εισιτήρια περιττά στον προορισμού σου.
Κανένα μαγικό χαρτάκι δεν εξαργυρώνει την ευτυχία σου.
Κανένα μεταφορικό μέσο δεν ταξιδεύει τόσο μακριά, όσο τα μέρη που περπάτησες κάποτε.
Το οδοιπορικό δεν το σχεδίαζες μέρες νωρίτερα. Πραγματοποιείται την στιγμή που σε κυριεύει η αλησμόνητη επιθυμία της καρδιάς.
Μέρα ή νύχτα, με μποφόρ ή νηνεμία είσαι πάντα έτοιμος για αναχώρηση.
Το τσιγάρο σιγοκαίει στο τασάκι. Ήρθε η ώρα…
Τις πιτζάμες δεν πρόλαβες να βγάλεις κι όμως αδιαφορείς, αρκεί που πρόλαβε να ντυθεί η νοσταλγία σου.
Περίμενες πολύ αυτή τη στιγμή.
Στέκεται μπροστά σου σαν να μην πέρασε αρκετός καιρός από πάνω της. Πάντα στο ίδιο σημείο όπου τη γνώρισες.
Τόσο όμορφη!
Η καρδιά σου πάει να σπάσει, χαμογελάς.
Γιατί ξέρεις πως αυτή η στιγμή όσες φορές κι αν επαναληφθεί είναι αυτό που περίμενες μια ζωή.
Το ταξίδι της μνήμης τελείωσε για απόψε. Αύριο θα εκβιάσω τον χρόνο να με αφήσει στο σημείο που άρχισαν όλα.
Εκεί που δώσαμε αγάπη μου, το πρώτο μας φιλί.
Ακόμα σιγοκαίει η φλόγα στα χείλη μου.
