Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Πόσο ανόητο είδος είμαστε οι άνθρωποι τελικά. Πόσο χρειαζόμαστε το παραμύθι στη ζωή μας και χάνουμε την ουσία.
Θέλουμε έρωτες, αγάπες, λόγια λόγια λόγια…λόγια ψεύτικα που λέει και το άσμα το γνωστό.
Πρώτη εγώ! Εγώ που ψοφάω για λόγια και παραμύθια.
Λιώνω να ακούω σ’αγαπώ σε όλες τις βερσιόν του. Με όλες τις σάλτσες του ανακατεμένο.
Σ’αγαπώ μέχρι το τέλος του κόσμου.
Σ’αγαπώ μέχρι τον ουρανό και πάλι πίσω.
Σ’αγαπώ και θα σ’αγαπώ για όλη μου τη ζωή. Και άλλες αμέτρητες εκφράσεις ποιημάτων, τραγουδιών και δακρύβρεχτων κειμένων.
Περνώντας λοιπόν τα χρόνια, αρχίζεις και αντιλαμβάνεσαι πόσο φτωχή έκφραση είναι το Σ’αγαπώ αν το συγκρίνεις με τις πράξεις της αγάπης. Και τι είναι μωρέ οι πράξεις αγάπης;
Είναι ο καφές που θα μου φτιάξεις το πρωί και θα τον πιούμε παρέα απο το ίδιο φλυτζάνι. Ένας και για τους δυο μας.
Είναι το βλέμμα σου όταν με κοιτάζεις να ετοιμάζομαι για τη δουλειά και φουσκώνεις φουλ από περηφάνια.
Είναι εκείνο το «Να προσέχεις στο δρόμο και το πάρε με όταν φτάσεις»
Είναι η χαρά σου, που φαίνεται σε κάθε κύτταρο σου, όταν μου αρέσει το φαγητό που έφτιαξες και γλύφω και τα απομεινάρια της τελευταίας μπουκίτσας μου. Είναι το ξενύχτι πάνω απο το προσκεφάλι μου κάθε φορά που αρρωσταίνω. Είναι εκείνο το σφίξιμο των χεριών μου μέσα στα δικά σου, κάθε φορά που καταρρέω. Είναι εκείνο το «έλα στην αγκαλιά μου» και χωρίς καμιά λέξη, όλα ηρεμούν μέσα μου. Είναι εκείνο το «Όλα θα πάνε καλά» που το πιστεύω γιατί έτσι απλά το λες εσύ.
Έτσι έπαψα να ψάχνω να ακούσω το Σ’ αγαπώ. Κι όσο σταμάτησα να ψάχνω να το ακούω, ξεκίνησα να το βλέπω. Πιο συχνά και σε περισσότερα πράγματα. Γιατί τα πιο όμορφα σ’ αγαπώ είναι εκείνα που δεν έχουν ειπωθεί αλλά φάνηκαν…και φάνηκαν μόνο όταν άνοιξα τα μάτια κι έκλεισα τα αφτιά της αναζήτησης.
