Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Υπάρχουν πολλών ειδών “μαζί”.
Μαζί και μόνος σου, περίπου μαζί, μαζί υπό συνθήκες, μαζί υπό όρους, μαζί όταν κι όποτε βολεύει.
Υπάρχει όμως μόνο ένα “μαζί” που αξίζει να το ζήσεις.
Το αμοιβαίο, απόλυτο, χωρίς όρους κι όρια “μαζί”.
Εκείνο που θα έχει τόσο γερές ρίζες, που θα αντέχουν κάθε καταιγίδα. Εκείνο που θα έχει μέσα του τόση ανεξαρτησία και τόση ελευθερία, που το “μαζί”, δεν θα πνίγει. Δεν θα είναι θηλιά, αλλά επιλογή.
Εκείνο το μαζί που από την στιγμή που θα το νιώσεις, δεν θα μπορέσεις ποτέ ξανά να σκεφτείς τον εαυτό σου χωρίς αυτό. Δεν θα μπορέσεις να σκεφτείς στιγμή σου που δεν θα είσαι μέσα σε αυτό το “μαζί”.
Δεν είναι συνθήκη το “μαζί”, μην μπερδεύεσαι. Ούτε status για το facebook και δήλωση στα social media.
Είναι υπόσχεση και προσδοκία.
Είναι η υπόσχεση για κάθε μέρα που θα ξημερώνει, να ξέρεις πως αυτό που θα φέρει, θα το περάσεις με τον άνθρωπό σου. Θα βραχείς μέχρι το κόκκαλο στη βροχή και θα χορέψεις μαζί του μέσα στις καταιγίδες.
Θα γκρεμιστείς χίλιες φορές, και θα σηκωθείς χίλιες και μία, μόνο και μόνο γιατί θα σου κρατά το χέρι. Θα γελάσεις μέχρι δακρύων, μέχρι να ανοίξουν τα πνευμόνια σου και να γεμίσουν οξυγόνο, χωρίς να κριθείς για το πώς γελάς ή για το γιατί.
Είναι υπόσχεση για κάθε νύχτα που τελειώνει, πως ό,τι και να έχει μεσολαβήσει μέσα στη μέρα, το τέλος θα σας βρει αγκαλιά. Ακόμα και θυμωμένοι, αλλά αγκαλιά. Ακόμα και με μούτρα και αμίλητοι, αλλά αγκαλιά.
Κι είναι και προσδοκία το “μαζί”. Για τον έρωτα που όταν αλλάξει μορφή, θα γίνει αγάπη βαθιά, μα θα αντέξει στη φθορά του χρόνου. Για τα χέρια που δεν θα αφεθούν και δεν θα λυθούν στα δύσκολα. Για το χρόνο που θα περάσει και θα αφήσει τα σημάδια του. Και κάθε σημάδι, θα είναι μια μνήμη. Κάθε μνήμη, μια στιγμή.
Μια στιγμή, που άξιζε να τη ζήσεις, μαζί. Αμοιβαία, απόλυτα, ολοκληρωτικά.
Χωρίς περίπου, χωρίς όρους, χωρίς όρια, χωρίς συνθήκες.
Παντός καιρού.
