Γράφει ο Δημήτρης Ξυλούρης
Δεν μας έδωσε επιλογές η ζωή. Δεν μας άφησε να παίξουμε με τα “ίσως” και τα “αν”. Ήταν από την αρχή ένας μονόδρομος. Εσύ κι εγώ. Ένα “μαζί” που δεν χωρούσε διαπραγματεύσεις, ούτε δεύτερες σκέψεις. Μόνο φωτιά. Μόνο πάθος.
Ξέρεις τι μου έμαθες;
Ότι το “μαζί” δεν είναι εύκολο. Δεν είναι μια γραμμή ευθεία. Είναι ένα χάος, ένα μπλέξιμο, ένας πόλεμος που δίνουμε κάθε μέρα για να μείνουμε. Για να μην αφήσουμε τα χέρια, για να μην αφήσουμε τα “θέλω” μας να σβήσουν.
Αλλά ξέρεις τι άλλο; Το “μαζί” μας, ακόμα κι όταν μοιάζει δύσκολο, είναι αληθινό. Είναι από αυτά που δεν βρίσκεις εύκολα. Από αυτά που, αν χαθούν, δεν αντικαθίστανται.
Εσύ κι εγώ, ένας μονόδρομος.
Όχι γιατί δεν μπορούμε να φύγουμε, αλλά γιατί δεν θέλουμε να φύγουμε. Κάθε φορά που έρχομαι κοντά σου, το ξέρω. Είσαι το σημείο εκκίνησής μου και ο τελικός μου προορισμός. Δεν υπάρχει διαφυγή, αλλά ποιος τη χρειάζεται όταν έχεις έναν λόγο να μείνεις;
Το “μαζί” μας είναι επιλογή.
Είναι κάθε λέξη που λέμε, κάθε καβγάς που αντέχουμε, κάθε αγκαλιά που σπάει τη σιωπή. Είναι όλα αυτά που δίνουν νόημα στη φράση “δεν είναι εύκολο, αλλά αξίζει”. Και, πίστεψέ με, αξίζει κάθε στιγμή.
Μονόδρομος ή όχι, είμαστε εδώ.
Δεν μας νοιάζει αν ο δρόμος είναι μακρύς ή δύσκολος. Δεν μας τρομάζουν τα εμπόδια, ούτε οι καταιγίδες. Γιατί στο τέλος, το μόνο που έχει σημασία είναι ότι εσύ κι εγώ επιλέξαμε το “μαζί”.
Εσύ κι εγώ, ένας μονόδρομος κι ένα “μαζί”.
Κι αν το τέλος αυτού του δρόμου δεν είναι γνωστό, δεν πειράζει. Το ταξίδι είναι που μετράει. Κι εσύ είσαι το ταξίδι μου. Ό,τι κι αν φέρει η ζωή, ξέρω ένα πράγμα: δεν υπάρχει πουθενά αλλού που να θέλω να είμαι περισσότερο από εδώ. Μαζί σου.
