Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Ο Κολομβιανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες έλεγε: «η ζωή δεν είναι αυτό που έζησε κάνεις, αλλά αυτό που θυμάται και πώς το θυμάται για να το διηγηθεί». Δύο άνθρωποι μπορεί να έζησαν το ίδιο γεγονός ή να πέρασαν παρόμοιες καταστάσεις, αλλά να έχουν διαφορετική αντίδραση. Μια δυσάρεστη κατάσταση μπορεί να χαρακτηρίζεται “εφιάλτης” από έναν άνθρωπο και την ίδια στιγμή κάποιος άλλος να την αντιμετωπίζει ως μάθημα ζωής.
Αλλά ακόμη και σε ευχάριστες καταστάσεις, τα συναισθήματα μπορεί να διαφέρουν από άνθρωπο σε άνθρωπο. Έτσι μπορεί δύο άνθρωποι να ταξίδεψαν στο ίδιο μέρος, αλλά να βίωσαν διαφορετικά συναισθήματα. Ο ένας δηλαδή να είναι ενθουσιασμένος και ο άλλος όχι και τόσο.
Στη ζωή λοιπόν δεν μετράει το τι βιώνουμε, αλλά το πώς το βιώνουμε. Με άλλα λόγια μετράει το συναίσθημα. Αν βάλεις έναν άνθρωπο να σου περιγράψει ένα μέρος ή μία κατάσταση, ουσιαστικά τον βάζεις να “ξεδιπλώσει” το συναίσθημα του . Από τον τρόπο που περιγράφει ένας άνθρωπος αυτό που νιώθει, μπορείς να βγάλεις χρήσιμα συμπεράσματα για το χαρακτήρα του αλλά και για τα “τραύματα” του.
Επειδή λοιπόν η ζωή είναι ουσιαστικά ένα σύνολο εμπειριών, αυτό που έχουμε να κάνουμε είναι αφήσουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να νιώσει. Να νιώσει όμορφα συναισθήματα, που θα τον συνοδεύουν για την υπόλοιπη ζωή του.
Κάποια στιγμή στην ζωή έρχεται η ώρα του απολογισμού. Είναι σημαντικό λοιπόν εκείνη την ώρα, που θα ανακαλείς στην μνήμη σου γεγονότα και καταστάσεις, να σε πλημμυρίζει ένα αίσθημα χαράς- νοσταλγίας για όσα πέρασες.
Να πεις στον εαυτό σου: «έζησα μια ζωή γεμάτη, με τα όμορφα και τα άσχημα. Γνώρισα αρκετούς ανθρώπους (καλούς και κακούς), πήρα χρήσιμα μαθήματα, δημιούργησα και εξελίχτηκα».
Αυτό εξάλλου δεν είναι η ζωή;
