Γράφει η Κατερίνα Μαυρίδου
Πες, μίλα μου, μην με κοιτάς με αυτό το βλέμμα το γεμάτο “κατηγορώ”, χωρίς να ξεστομίζεις λέξη.
Βρες το θάρρος και μίλα μου για τα “κατηγορώ” σου.
Ρώτα με για την προδοσία μου, ρώτα με γιατί έφυγα. Ρώτα με γιατί σε άφησα, εγώ, που σου ορκίστηκα πως δεν θα φύγω ποτέ από το πλάι σου.
Γιατί σιωπάς;
Γιατί δεν έχεις τίποτα να πεις;
Μήπως γιατί πολύ πριν φύγω εγώ από το πλάι σου, είχες φύγει εσύ από εμάς;
Μήπως γιατί εγώ έφυγα από κάπου που ήμουν ούτως ή άλλως μόνη;
Ξέρεις το “μαζί” θέλει δύο και τους θέλει παρόντες στο εδώ και στο τώρα.
Δεν θέλει δυο σώματα δίπλα το ένα στο άλλο. Δεν θέλει δυο ανθρώπους παραταγμένους στον ίδιο χώρο, χαμένους στις σκέψεις τους και στα ανομολόγητά τους.
Κι εσύ λείπεις από καιρό.
Είσαι απών από εμάς, από την ζωή μας, από τα θέλω μας.
Είσαι απών ακόμα κι από εσένα.
Γι’αυτό λοιπόν, είπα να μην σου κρατώ τη θέση πλάι σου στον καναπέ.
Να μην σου κρατώ χώρο γύρω σου, αφού μέσα σου δεν υπάρχω από καιρό.
