Γράφει η Λιάνα
Μια τελευταία φορά, άφησα τις αναμνήσεις σου να κυκλοφορήσουν ελεύθερες στο μυαλό μου. Για να μπορέσω να θυμηθώ, να ζυγιάσω στα σίγουρα, τα καλά και τα κακά που πέρασαν. Για να μη σε αδικήσω και να μην αδικηθώ.
Βλέπεις, όσο κι αν θέλουμε να το αρνηθούμε, ήταν μια ολόκληρη ζωή αυτή που μοιραστήκαμε και της οφείλω, αναμφισβήτητα, σεβασμό και ειλικρίνεια. Δεν μπορώ απλά να τραβήξω μια γραμμή και να ακυρώσω όνειρα, αγώνες, αγάπη. Πρέπει να ξεγυμνωθώ μπροστά της, ίσως να κλάψω, ίσως να γελάσω, μα πάνω απ’ όλα να είμαι τίμια σε σένα και περισσότερο σε μένα.
Κι έτσι, απλά και αβίαστα, όλες οι αλήθειες τολμούν να βγουν στην επιφάνεια και να με κάνουν να δω διάφανα και ξεκάθαρα πως, ευτυχώς ή δυστυχώς, αυτό που οι δυο μας νομίζαμε κοινή πορεία, δεν ήταν παρά μόνο μια προσπάθεια να ξεπεράσουμε το παρελθόν μας και να κρυφτούμε – βολευτούμε σε μια αδιέξοδη σχέση, που μας προσέφερε μια ουτοπική ασφάλεια.
Ποτέ δε θα σου πω πως δεν αγαπηθήκαμε ή πως δεν υπάρχει μέσα μας νοιάξιμο ή στοργή, μόνο που, αν θες, ήμασταν κι οι δυο αρκετά οκνηροί για να παλέψουμε πραγματικά για μας.
Περιμέναμε πάντα ένα θαύμα, που θα αλλάξει τη ζωή μας, γκρινιάζαμε για όλα και κλείναμε πεισματικά τα μάτια στο γεγονός πως χάναμε κάθε ουσία. Τα ρίχναμε όλα σε μια φανταστική κακή μοίρα και μέναμε αδρανείς στα πάντα, μέχρι που στο τέλος καταλήξαμε να γίνουμε δύο ξένοι.
Μην περιμένεις να σε κατηγορήσω, μοιράζομαι την ευθύνη, απολύτως συνειδητά. Άλλωστε στα 45 μου πια, είμαι αρκετά μεγάλη, ώστε να γνωρίζω ακριβώς, με κάθε λεπτομέρεια τα λάθη μου.
Και κάπου εδώ, πρέπει να βάλουμε την παύλα, στην τελεία που μπήκε, μήνες πριν. Για να μην καταλήξουμε εχθροί. Για να μην ειπωθούν κι άλλα πίκρα λόγια. Για να θυμόμαστε, εκείνη την ένωση, κάτω απ’ τα μάτια του Θεού, σαν ένα κεφάλαιο της ζωής μας, που αν μη τι άλλο, ήταν αποκλειστικά δική μας επιλογή, αλλά στην πορεία και οι δύο μας, συστηματικά αγνοήσαμε και διαλύσαμε.
Τέρμα λοιπόν κι αντίο. Ούτε να λυπηθώ, ούτε να χαρώ μπορώ. Γενικότερα έχω ένα κενό μέσα μου και όλα μου τα συναισθήματα μεταφράζονται στο απόλυτο τίποτα. Έτσι είναι όμως. Κάθε τέλος αφήνει τα σημάδια του και χρειάζεται χρόνος και κόπος για να βρει κανείς ξανά τα βήματα του.
Φυσικά και δε θα σε ξεχάσω. Αλλά προχωράμε πια παράλληλα, σε καινούργιες ζωές. Ίσως μπροστά μας να βρίσκεται αυτό που ψάχνουμε. Καλή τύχη.
