Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Μην πιστεύεις εκείνους που μιλούν, ποστάρουν μόνο θετικά.
Πάντα θετικά.
Extreme θετικά.
Λες και τίποτα ποτέ, δεν πάει στραβά.
Δεν το κάνουν επίτηδες βέβαια, για να σου σπάσουν τα νεύρα, ούτε για να το παίξουν καλύτεροι.
Οι άνθρωποι άλλωστε που νιώθουν καλοί, είναι επειδή είναι καλά με το μέσα τους.
Έχουν δει στα μάτια τα θηρία τους,
τα έχουν αγκαλιάσει κι εξημερώσει.
Τέτοιοι άνθρωποι ενώ είναι περήφανοι για την στόφα που “φέρουν”, ποτέ, δεν θα τους δεις να υπερηφανεύονται για την πάρτη τους σε κανέναν και πουθενά, τους φτάνει που εκείνοι ξέρουν την αλήθεια τους.
Μπορεί όμως να τους δεις, εύκολα να δακρύζουν.
Μην πιστεύεις λοιπόν στα μόνο θετικά.
Από ενδόμυχη ανάγκη μιλούν λοιπόν έτσι αυτοί οι άνθρωποι.
Ανάγκη να αλλάξουν την πραγματικότητά τους.
Αλλάζει όμως έτσι μια πραγματικότητα άραγε;
Ο πόνος μάτια μου, δεν μεταλλάσσεται επειδή, θα γράψεις ή θα αντιγράψεις δυο θετικές προτάσεις, επειδή θα τον χορέψεις, θα τον μεθύσεις, θα τον ναρκώσεις, θα τον καπνίσεις ή θα τον πηδήξεις σε δανεικά κρεββάτια.
Ο πόνος, είναι ο με μάσκα εχθρός, που όσο όμως πλησιάζεις και όσο νιώθεις ευάλωτος και μόνος μπροστά του, τόσο σου παραδίνεται, για να σε κάνει να γνωρίσεις τον εαυτό σου βαθιά.
Ξέρεις πόση δύναμη έχει ένα ” σε συγχωρώ”;
Σε συγχωρώ και σε ελευθερώνω, από τις σκέψεις μου, τις προσδοκίες μου, τα συναισθήματά μου, που ίσως άθελά μου σε κρατούσαν δέσμιό μου!
Βιώνεται ο πόνος μάτια μου και περνώντας μέσα από αυτόν, νιώθοντας όλα τα χαμηλής συχνότητας συναισθήματα, μένοντας εκεί χαμηλά να τα νιώσεις, από σιγά σιγά, ελευθερώνεσαι, θεραπεύεσαι και ύστερα, λυτρώνεσαι.
Και σιγά σιγά, αυτή η από εχθρού μάσκα, έρχεται και γίνεται ο καλύτερός σου φίλος.
Η άμυνά σου. Η προστασία σου.
Στο σημείο εκείνο, που συμφιλιωθείς με την μετουσίωση αυτή, έρχεσαι και καταλαβαίνεις, ότι δεν είναι πια, ούτε καν άμυνα.
Αγάπη γίνεται.
Αγάπη αλλάζει και γίνεται.
Αγάπη για τον εαυτό σου, αγάπη για την ζωή, αγάπη για τον διπλανό σου. Αγάπη και χέρια διάπλατα ανοιχτά.
Για όσα πέρασαν μα πολύ περισσότερο, για κείνα που είναι να’ρθουν.
Γιατί τώρα, ξέρεις να εκτιμάς.
Γιατί τώρα, τα παλιά ανήκουν πλέον και επίσημα στα παλιά.
Με όλον τον σεβασμό που τους αναλογεί.
Παραδώσου και αφέσου στα χέρια του πόνου σου.
Κλάψ’τον, φώναξέ τον.
Συνειδητός.
Χαλαρός.
Νηφάλιος.
Ανοιχτός.
Και γίνε ο καλύτερος παρατηρητής στο θαύμα που ακολουθεί.
Το θαύμα, της δικής σου μετάλλαξης.
