Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Αγάπησε τους λάθος ανθρώπους, περπάτησε στους λάθος δρόμους της αγάπης.
Έκλαψε και πόνεσε πολύ.
Η ψυχή τραυματίστηκε.
Η καρδιά μάτωσε.
Με τον καιρό όμως, έμαθε να δίνει προτεραιότητες και να μετατρέπει τον πόνο σε δύναμη ψυχής. Ψήλωσε σε σοφία και δεν έπαψε στιγμή να αναζητά το φως στην αγάπη.
Φυσικά αγαπά, μα πλέον αγαπά βάζοντας όρια που της επιτρέπουν να αναπνέει σωστά. Δεν δίνεται πια. Αγαπά μα πάνω από όλα αγαπά τον εαυτό της.
Όλες εκείνες οι καταιγίδες που την αποσυντόνισαν, ήταν πάντοτε παροδικές.
Στιγμή δεν χάθηκε η θετική ενέργεια, η λάμψη της αυθεντικότητας ήταν πάντα εκεί.
Και ας προσπάθησαν κάποιες φορές να της πάρουν μακριά την αυθεντικότητά της.
Ήξερε πάντα ποια είναι, γνωρίζει την αξία της.
Για αυτό και δεν μπορεί να ξεγελαστεί.
Και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ.
Θα είναι πάντα η πολεμίστρια της ζωής της.
Μάχεται για την καθάρια αγάπη, το φωτεινό χαμόγελο και την αλήθεια.
Και αυτό δεν θα αλλάξει ποτέ.
