Γράφει η Λία Ευαγγελίδου
Παίρνω τα κρυμμένα μου όνειρα και αποχωρώ. Δεν σου τα μαρτυρησα ποτέ γιατί ήξερα πως θα τα προδώσεις.
Δεν σου εμπιστεύτηκα ποτέ τα πιο βαθιά μου μυστικά, γιατί δεν ήσουν ικανός να τα κρατήσεις.
Μπορεί να τα έδωσα όλα αλλά τελικά φάνηκα και κάπου έξυπνη. Κράτησα κάτι και για μένα. Τα όνειρα μου.
Τα όνειρα τα οποία θα τα μοιραστώ με έναν.
Με εκείνον που θα θελήσει να τα κάνει πραγματικότητα.
Εκείνον που θα με κρατάει στην αγκαλιά του και όταν θα του λέω ΕΓΩ ονειρεύομαι, θα με διορθώνει και θα μου λεει ΕΜΕΙΣ ονειρευομαστε, ΜΑΖΙ θα τα καταφέρουμε να μην μείνουν μόνο όνειρα.
Εκείνον που στα μάτια του θα δω την αλήθεια του.
Εκείνον τον έναν, που το δάκρυ μου θα το σκουπίσει με τα χείλη του και θα φροντισει να μη ξανακυλησει ποτέ.
Εκείνον που θα με αποκαλεί κοριτσάκι του κι έτσι θα με κάνει να νιώθω, κοριτσακι.
Εκεινον που θα μου κράτα το χέρι και θα βαδίζει δίπλα μου περήφανος. Εκείνον που δεν θα με κάνει ποτέ να νιώσω μονη.
Εκεινον που οι πράξεις του θα μιλούν πιο πολύ από το στόμα του.
Αυτός και μόνο αυτός θα έχει το δικαίωμα να ακούσει τα μυστικά μου,να μοιραστεί τα όνειρα μου και να είναι δίπλα μου.
Γιατί πραγματικά θα το αξίζει.
