Γράφουν ο Γιώργος Καραγεώργος και η Ματίνα Νικάκη – MaGio
Εκείνος- Εμένα η γυναίκα μου, μου λείπει όλη την ώρα. Και όταν δεν είναι δίπλα μου, μα κι όταν είναι.
Εκείνη – Μήπως νομίζεις πως τυχαία συμβαίνει αυτό έρωτα μου; Πως αυτό δεν είναι αποτέλεσμα του δικού μου θέλω, να παιδεύω γλυκά το μυαλό και το κορμί σου; Ή πώς αλήθεια εγώ αντέχω μακριά σου;
Εκείνος -Εγώ την γυναίκα μου, μάταια, προσπαθώ να την χορτάσω, μα δεν χορταίνεται ο έρωτας γαμώτο.
Εκείνη – Κάποτε στο είπα πως δε θα με χορταίνεις κι αντέδρασες. Πως ο ένας θα καίγεται για τον άλλο και δε συμφώνησες. Ξαναπές μου τώρα λοιπόν, τι είχες πει; Αναθεώρησες; Μήπως ο κορεσμός δεν υπάρχει στο λεξιλόγιο μας καν; Είναι ο ρόλος μου να σε σαγηνεύω, είμαι το θηλυκό σου, κι εσύ ο ηγέτης του παιχνιδιού αυτού και η απόλαυση εθιστική.
Εκείνος -Προσπαθώ να κορεστώ απ την αγάπη της, μα όση κι αν μου δίνει, δεν γίνεται να μην θέλω κι άλλη. Όχι γιατί είμαι αχόρταγος, αλλά γιατί τίποτα στον κόσμο ολόκληρο δεν αγαπάει όπως εκείνη!
Εκείνη – Αν σου πέρασε απ’ το μυαλό πως ξέρω ν’ αγαπάω αλλιώς, λάθος υπολόγισες ψυχή μου. Ή μήπως σε έπεισαν πως σου αξίζει ν’ αγαπηθείς λιγότερο; Ούτε κατά διάνοια! Σ’ εσένα που κοιτούν τα μάτια μου, σου αξίζει η αγάπη του κόσμου όλου.
Εκείνος – Εμένα η γυναίκα μου είναι η πιο όμορφη του κόσμου.
Όχι γιατί οι άλλες δεν είναι όμορφες, αλλά γιατί αυτή είναι η δικιά μου η γυναίκα κι αφού αυτή είναι η δικιά μου, τίποτα σαν κι εκείνη δεν υπάρχει.
Εκείνη – Ας μη γελιόμαστε κι ας πούμε τα πράγματα όπως είναι. Ούτε εγώ αλλά ούτε κι εσύ θα ένιωθες καθολικά ηθελημένα δεσμευμένος, αν δεν μπορούσα και δε μπορούσες να πηδήξεις εξίσου καλά, το μυαλό, την ψυχή και το κορμί μου. Πολύ και άγρια όμως. Όσο αντέχουμε αμοιβαία κι αλύπητα. Τελικά δεν αποφασίζουν τα μάτια σου μόνο πάθος μου, αλλά ολόκληρο το είναι σου και το δικό μου επίσης.
Εκείνος- Εμένα σας λέω η γυναίκα μου, ρούχο ραμμένο ακριβώς στο νούμερο μου είναι η αγκαλιά της. Θαρρείς και κάποιος με μέτρησε και μου την έχει φέρει.
Εμένα η δικιά μου η γυναίκα δεν μου ήτανε ποτέ της άγνωστη. Την γνώριζα πριν να την συναντήσω.
Ήξερα το πρόσωπο της, πριν καν την δω. Ήξερα την μυρωδιά της, πριν την μυρίσω. Το όνομα της, πριν να μου συστηθεί. Τον ήχο που κάνει όταν γελάει, πριν να γελάσει εμπρός μου.
Κι ύστερα θέλετε όλοι εσείς να μην πιστέψω στην αγάπη; Να σας παραδεχτώ πως δεν υπάρχει ο έρωτας; Να ομολογήσω για να νιώσετε καλά, πως όλα γύρω μας είναι συμπτώσεις;
Εμένα η γυναίκα μου, δεν είναι σύμπτωση, ήταν, είναι και πάντα θα είναι ο έρωτας και η αγάπη.
Εκείνη – Κάποιες στιγμές της κοινής μας πορείας θα τις συζητάμε σίγουρα ακόμα κι όταν θα γίνουμε γεροντάκια. Ακόμα θα συμφωνούμε, θα διαφωνούμε, θα αγαπιόμαστε. Η δική μου αγαπημένη μας στιγμή τότε, θα είναι όταν απλά θα κοιταζόμαστε στα μάτια και δε θα μιλάμε, αλλά θα ξέρουμε πως το αποτύπωμα του μαζί μας στην ψυχή μας, θα είναι αθάνατο! Αθάνατο και μεγαλειώδες, δικέ μου έρωτα μεγάλε!
Τελικά ο έρωτας και η αγάπη υπάρχουν ψυχή μου. Μην παραιτείσαι. Διεκδίκησε τα με όλη τη δύναμη της ψυχής σου και αποκλείεται να μην τα κερδίσεις. Αποκλείεται σου λέω!
