Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Η υπομονή λένε είναι μεγάλη αρετή. Τις περισσότερες φορές, το να μένεις ψύχραιμος ακόμη και στις πιο δύσκολες καταστάσεις, σου δίνει τη λύση. Όσες αποφάσεις, αντίθετα, παίρνεις «εν θερμώ», είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα τις μετανιώσεις και το χειρότερο είναι ότι δεν θα μπορείς να τις πάρεις πίσω. Το καθαρό μυαλό βοηθά να προχωρήσεις στη ζωή σου με τον καλύτερο τρόπο.
Άλλο όμως υπομονή και άλλο ανοχή. Υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά. Αυτή είναι «τα όρια» που βάζει ο καθένας στον εαυτό του, αλλά και στις σχέσεις του με τους άλλους. Υπάρχει δηλαδή αυτή η λεπτή κόκκινη γραμμή που λες «μέχρι εδώ» και δεν μετακινείσαι βήμα πίσω.
Πολλοί κάνουν το λάθος να μπερδεύουν την υπομονή με την ανοχή, πράγμα που έχει σαν αποτέλεσμα να ξεπερνούν «τα όρια» του άλλου, με αποτέλεσμα να επέρχεται η σύγκρουση. Το αν αυτή θα είναι σφοδρή ή όχι, εξαρτάται από το πόσες φορές έχουν παραβιαστεί αυτά τα όρια ή πόσο εξαντλήθηκε η υπομονή του άλλου.
Καλό λοιπόν είναι να θέτεις από την αρχή τις κόκκινες γραμμές σου, για να ξέρουν όσοι συναναστρέφονται μαζί σου, μέχρι ποιο σημείο μπορείς να είσαι ελαστικός/η. Η κουβέντα πάντα βοηθά και δρα ευεργετικά στην προσπάθεια διατήρησης μιας σχέσης. Αυτό που χρειάζεται είναι ειλικρίνεια και αναγνώριση της προσωπικότητας του άλλου, καθώς, όπως έχουμε ξαναγράψει, δεν είμαστε όλοι ίδιοι και δεν μας ενοχλούν τα ίδια πράγματα. Χρειάζεται όμως όλοι να μπορούμε να έρθουμε στην θέση του άλλου, να τον/την καταλάβουμε και να φτάσουμε μέχρι εκεί που μας «επιτρέπει». Το ίδιο εξάλλου θα θέλαμε και για τον εαυτό μας!
Σεβασμός λοιπόν στις κόκκινες γραμμές. Βοηθούν να διατηρούμε υγιείς και λειτουργικές σχέσεις, χωρίς κανείς να αισθάνεται ότι γίνεται το κορόιδο κανενός!
