Γράφει ο Γιώργος Λυμπεράκης
Δεν έχω χρόνο για παιχνίδια. Δεν έχω όρεξη για γρίφους, υπονοούμενα και συναισθήματα που κρύβονται πίσω από μισόλογα. Ό,τι νιώθεις, πες το. Ό,τι θες, δείξ’ το. Τα υπόλοιπα είναι για όσους δεν ξέρουν να παίζουν καθαρά.
Στην τελική, τι φοβάσαι; Μη φανείς ευάλωτος; Μη δείξεις ότι ενδιαφέρεσαι; Σου έχω νέα: Τα συναισθήματα δεν είναι αδυναμία. Το να νιώθεις κάτι και να το δείχνεις, είναι η μεγαλύτερη δύναμη που μπορείς να έχεις. Γιατί, αν κάτι αξίζει σε αυτή τη ζωή, είναι να ζεις χωρίς σκιές, χωρίς «ίσως», χωρίς «τι θα γινόταν αν».
Κι όμως, οι περισσότεροι προτιμούν να κρατάνε μέσα τους ό,τι νιώθουν. Να κάνουν παιχνίδια, να τραβάνε και να αφήνουν, να χτίζουν σενάρια αντί να λένε απλά την αλήθεια.
Αλλά ξέρεις κάτι; Εγώ δεν γουστάρω τις μπερδεμένες καταστάσεις. Δεν έχω μάθει να αποκρυπτογραφώ μισόλογα, ούτε να σπαταλάω ενέργεια στο να καταλάβω αν όντως σε νοιάζει ή αν είμαι απλώς ένας σταθμός μέχρι να βρεις κάτι «καλύτερο».
Αν με θες, δείξ’ το. Αν δεν με θες, φύγε.
Αν έχεις κάτι να πεις, πες το. Αν δεν έχεις, μην περιμένεις από μένα να το μαντέψω.
Δεν θέλω να ψάχνω να βρω το νόημα πίσω από μισές κουβέντες. Δεν θέλω να προσπαθώ να βρω τα κρυμμένα μηνύματα στα βλέμματά σου. Δεν θέλω να μαντεύω τι νιώθεις.
Γιατί η αλήθεια είναι αυτή: Όποιος νιώθει, το δείχνει. Όποιος θέλει, δεν φοβάται να το πει. Όποιος ενδιαφέρεται, δεν σε αφήνει να αμφιβάλλεις ούτε για μια στιγμή.
Οπότε, άσε τα παιχνίδια. Άσε τις ασαφείς απαντήσεις, τις μισές αλήθειες, τις «καβάτζες» και τις ανοιχτές πόρτες.
Τα συναισθήματα να τα προσφέρεις ξεκάθαρα. Να μην αφήνεις κανέναν να αναρωτιέται.
Γιατί αλλιώς, μην περιμένεις να σου προσφέρουν τίποτα πίσω.
