Γράφει η Βασιλική Κοτλίτσα
Είναι δύσκολη η ζωή, σκληρή και απαίδευτη. Μια διαρκής καθημερινή μάχη είναι με τον ίδιο μας τον εαυτό, για να μπορούμε να επιβιώσουμε, να αντέξουμε και να προχωρήσουμε παρακάτω. Έναν αγώνα ράλι θα τον χαρακτήριζα, που ο νικητής τερματίζει πρώτος ζητωκραυγάζοντας τη χαρά του, ενώ στην ουσία τον ακολουθούν χιλιάδες σε απόσταση αναπνοής. Μια συνήθεια γεμάτη στιγμές και γεγονότα είναι, που αλλάζουν σε χρόνο ρεκόρ, σε χρόνο γρήγορο, τόσο γρήγορο όσο ο χρόνος αλλαγής μιας κενής σελίδας ενός αδιάφορου βιβλίου. Μια συνήθεια που γίνεται λατρεία περνώντας ο καιρός, ξυπνώντας κάθε μέρα με την αίσθηση «τι μας περιμένει σήμερα άραγε;»
Παρ’ όλα αυτά ο άνθρωπος είναι μαχητής. Μάχεται με την ίδια του τη ζωή, τα «θέλω» του και τα «μπορώ» του, με πρωταγωνιστή εκείνον. Θέτει κανόνες και προσπαθεί για το καλύτερο που θα μπορούσε να του συμβεί, χωρίς όριο και μέτρο, χωρίς δισταγμούς και πράγματα μισά, με το «όλα ή τίποτα». Τα μέτρια και τα χλιαρά εξάλλου δεν είναι για τους ανθρώπους.
Ο άνθρωπος γεννήθηκε να πάλλεται, να πολεμά με όποια όπλα έχει, κερδίζοντας κάθε φορά και από μία μάχη. Γι’ αυτό μπορεί να ζει να ονειρεύεται, να τρέχει, να φωνάζει, να παίρνει τη ζωή παραμάσχαλα και να προχωράει, να δραπετεύει και να φτάνει ως εκεί που δε μπορεί. Να σκαρφαλώνει σε φυλλωσιές μέχρι να αγγίξει τα αστέρια, να γίνεται δύναμη και να ανάβει τη φλόγα μέσα του γι’ αυτό που θέλει να καταφέρει.
Τίποτα δεν είναι δύσκολο και ακατόρθωτο για τον άνθρωπο, αρκεί να το θέλει, αρκεί να μάθει να παλεύει γι’ αυτό που έχει γεννηθεί να κατακτήσει ακόμα και αν ο άνεμος κινείται αντίθετά του.
