Γράφει ο Chico
Δεν είναι πως δεν ξέρω. Ξέρω πολύ καλά. Οι ευθύνες είναι δικές μου. Όλες. Τις μέτρησα μία προς μία, τις ζύγισα, τις έκανα κομμάτια και τις κατάπια σαν πικρό χάπι. Δεν έδωσα σε σένα ούτε μία. Δεν σε κατηγόρησα ποτέ. Δεν έψαξα να μοιράσω το βάρος.
Σ’ αυτόν τον χωρισμό, μοίρασα ευθύνες, δεν σου έδωσα ούτε μία. Όλες δικές μου οι ευθύνες, όλες δικές μου οι αμαρτίες.
Και πάλι, είσαι εδώ.
Όχι γιατί δεν πλήγωσα. Όχι γιατί δεν ξέσκισα, δεν τα διέλυσα όλα με τον τρόπο μου. Αλλά γιατί ήσουν πιο δυνατή από τον θυμό, από το εγώ, από το γαμημένο “τέλος” που σου πέταξα κατάμουτρα.
Κι όμως, είσαι ακόμα εδώ. Παρόλα όσα… είσαι ακόμα εδώ.
Αυτό δεν είναι συγχώρεση. Αυτό είναι κάτι παραπάνω. Αυτό είναι εκείνο το “μαζί” που δεν έσπασε ποτέ. Αυτό είναι εκείνο που έμεινε όρθιο, ακόμα κι όταν εγώ γονάτισα.
Δεν θα σου τάξω παραμύθια. Δεν θα σου πω πως άλλαξα μέσα σε μια νύχτα. Είμαι ακόμα ο ίδιος τύπος, με τα σκοτάδια του, με τις εμμονές του, με όλα αυτά που κάνουν δύσκολο να μείνεις.
Αλλά αν είσαι ακόμα εδώ, τότε σημαίνει πως τίποτα από αυτά δεν ήταν πιο δυνατό από το “εμάς”.
Δεν θα υποσχεθώ πως δεν θα σε πληγώσω ξανά. Αλλά θα υποσχεθώ πως αντέχω να είμαι εδώ. Στο δικό μας μαζί.
