Γράφει η Εύα Καρρά
Η αγάπη δεν είναι φωτογραφίες σε ηλιοβασίλεμα. Η αγάπη μετριέται στις ανηφόρες. Εκεί που δεν έχει φίλτρα, μόνο ανάσες κοφτές και παπούτσια που γλιστράνε. Εκεί που κοιτάς τον άλλον και λες μέσα σου: «θα σε κουβαλήσω λίγο, μέχρι να πάρεις ξανά μπρος». Όταν η ζωή στραβώνει, όταν οι λογαριασμοί δεν βγαίνουν, όταν το άγχος μεγαλώνει και η υπομονή μικραίνει. Τότε καταλαβαίνεις αν είσαι δύο ή απλώς δυο ξένοι που μοιράζονται ένα κρεβάτι.
Δεν μετράω την αγάπη σε μεγάλες δηλώσεις· τις έχω ακούσει όλες. Μετράω σε πράξεις, σε μικρές νίκες, σε «εγώ είμαι εδώ». Στο πιάτο που έπλυνες χωρίς να το πω. Στο «σε ακούω» που κράτησες χωρίς να με διακόψεις. Στο «συγγνώμη» που δεν μύριζε άλλοθι. Η αγάπη είναι παρουσία. Και η παρουσία φαίνεται όταν δεν βολεύει. Όταν δεν βγαίνει να βγεις. Όταν δεν έχεις διάθεση να δώσεις, μα δίνεις γιατί ο άνθρωπός σου αξίζει παραπάνω από τη διάθεσή σου.
Έμαθα να ξεχωρίζω το πάθος από την αγάπη. Το πάθος φωνάζει. Η αγάπη επιμένει. Το πάθος θέλει κορυφές. Η αγάπη αντέχει τα χαμηλά. Εκεί, στα απλά και βαρετά, χτίζεται η σιγουριά που δεν τρέμει με τον πρώτο αέρα. Δεν είναι ήρωες όσοι μένουν· είναι ενήλικες που ξέρουν να διαλέγουν τον άλλον ξανά και ξανά, ακόμα κι όταν ο εγωισμός κλωτσάει την πόρτα.
Και ναι, η αγάπη έχει κόπο. Όχι για να αποδείξεις κάτι στους έξω, αλλά για να φυλάξεις αυτό που έφτιαξες μέσα. Θέλει ειλικρίνεια που τσούζει, να πεις «ζήλεψα», «φοβήθηκα», «πληγώθηκα», χωρίς να πυροβολήσεις. Θέλει όρια που σέβονται και αγκαλιές που διορθώνουν. Θέλει να ξέρεις πότε να σωπάσεις και πότε να σταθείς όρθια και να πεις: «μέχρι εδώ», γιατί η αγάπη δεν είναι παραχώρηση του εαυτού—είναι συνάντηση δύο ολόκληρων ανθρώπων.
Στις δικές μου ανηφόρες, έμαθα να μετράω αλλιώς. Όποιος σου κρατάει το χέρι στο δύσκολο, δεν στο αφήνει στο εύκολο. Όποιος σε βλέπει όταν δεν λάμπεις, σου αξίζει όταν λάμπεις. Κι αν κάποτε τρεκλίσουμε, θα ξαναβρούμε ρυθμό, γιατί ο ρυθμός δεν είναι το τραγούδι· είναι η απόφαση να συνεχίσουμε. Εκεί, στον ιδρώτα και στην ευθύνη, ζει η αγάπη που μεγαλώνει: όχι σαν πυροτέχνημα, αλλά σαν φως που μένει.
Δεν θέλω παραμύθια. Θέλω συνοδοιπόρο. Να μου λέει «σε διάλεξα» και στις Κυριακές και στις Τρίτες που δεν μοιάζουν με τίποτα. Γιατί στο τέλος της μέρας, η αγάπη δεν φαίνεται όταν σε θαυμάζουν· φαίνεται όταν σε αντέχουν, σε καταλαβαίνουν και σε επιλέγουν. Κάθε μέρα. Στις ανηφόρες.
