Με ποιον άραγε μπορείς να περπατήσεις χέρι-χέρι, στα σκοτάδια του μυαλού σου;
Πώς μπορείς να τον βάλεις μέσα στα όνειρά σου, να σεργιανίσει μαζί σου στην ψυχή σου που μοιάζει με αχούρι;
Και τι να τον κεράσεις;
Νερό να ξεδιψάσει ή αλκόολ για να μεθύσει, μπας και καταλάβει την τρικυμία σου;
Πώς μπορείς να τον βάλεις μέσα στα όνειρά σου, να σεργιανίσει μαζί σου στην ψυχή σου που μοιάζει με αχούρι;
Και τι να τον κεράσεις;
Νερό να ξεδιψάσει ή αλκόολ για να μεθύσει, μπας και καταλάβει την τρικυμία σου;
Και τα όνειρα;
Αχ αυτά τα όνειρα που νόμιζες ότι θα έσπερνες σπόρους και θα έβγαιναν τριαντάφυλλα..
Αχ αυτά τα όνειρα που νόμιζες ότι θα έσπερνες σπόρους και θα έβγαιναν τριαντάφυλλα..
Αχ αυτά τα όνειρα που τελικά φύτρωσαν στα χέρια σου χωρίς λίπασμα μόνο με την αναπνοή σου!
Βλέπεις η ανάσα σου ήταν βαριά αλλά και μεθυστική και τους έδινε πνοή, τα έντυνε με χρώματα!
Είναι πολύ ακριβά τελικά τα όνειρα για πολλούς, αλλά εγώ, δεν φοβήθηκα ποτέ! Τα καρτερούσα στη γωνία και έστηνα χορό κάθε φορά που πραγματοποιούσα και ένα όνειρο!
Και μέτραγα τις χαρές, και τις λύπες τις ξέχναγα λες και δεν υπήρξαν ποτέ!Λες και δεν μπήκαν μέσα μου να με ματώσουν.
Όχι, δεν μάτωνα! Έστηνα καρτέρι στη χαρά..
Κάθε αποτυχία με πείσμωνε και με έφερνε πιο κοντά στη εκπλήρωση του στόχου μου.
Να βρεθεί κάποιος να φτιάξει μαζί μου το αχούρι ήθελα! Κι είχα τόση θέληση γι’αυτό, που δεν με ένοιαζαν τα πρωδομένα όνειρα, οι περίεργοι άνθρωποι που ήρθαν για βοήθεια και έφυγαν πετώντας λάσπη και τσαλαπατουσαν τα τριαντάφυλλα που έφτιαξα μόνη μου!
Δεν με ένοιαζαν ακόμα και αυτοί που ενώ ήμουν δίπλα τους, σε μια στραβή στο μονοπάτι μας, διέγραψαν κάθε στιγμή με τόση ευκολία.
Εγώ καρτερούσα την χαρά! Την είχα βλέπεις, τόσο ονειρευτεί που ήξερα ότι θα έρθει.
Μεγάλο κεφάλαιο η αληθινή φίλια. Ο αληθινός έρωτας, μεγάλο καταφύγιο στις ψυχές μας!
Τόσοι άνθρωποι γύρω σου, λίγοι είναι αυτοί που φτιάχνουν σπηλιά για να σε βοηθήσουν να γυαλίσεις την ψυχή σου.
Να αγαπήσεις το αχούρι σου!
Να σε κεράσουν νερό όταν δίψας!
Και αλκοόλ για να στήσεις χορό!
Ας πιούμε απόψε στην υγειά των χαμένων ονείρων, στην υγειά εκείνων που μας βοήθησαν να χάσουμε τα όνειρα μας, αλλά άθελά τους μας πείσμωσαν να δημιουργήσουμε καινούργια όνειρα!
Άλλωστε κανένα τριαντάφυλλο δεν θέλει να πέφτουν τα όμορφα πέταλα του!
Και κανένας δεν θέλει να ριζώνουν άγρια χόρτα στο οργωμένο χωράφι του.
Στην υγειά λοιπόν σε αυτούς που μας έσπρωξαν αλλά εμείς ανεβήκαμε στο βάθρο και υποκλιθήκαμε μπροστά τους!
