Γράφει ο “Ανώνυμος”
Σκέψου να τα είχαμε καταφέρει.
Σκέψου να ήσουν δίπλα μου τώρα. Να ήμασταν παρέα και να πίναμε.
Να σε έβλεπα να γελάς με τα στραβά σου, μοναδικά δόντια και να έλαμπα ολόκληρος.
Να σε κοιτούσα στα μάτια και να συνέχιζα να σε κάνω να γελάς. Τα πόδια μας κάτω απ το τραπέζι να λέγανε τα δικά τους ενώ τα χέρια μας να μη σταματούσαν να κουνιούνται όσο μιλούσαμε.
Να κάναμε σχέδια. Τι θα κάνουμε αύριο. Πού θα πάμε το Σαββατοκύριακο.
Να μαλώνουμε για το ποιος προορισμός θα είναι ο επόμενος μας. Και στο τέλος να νικάς εσύ όπως πάντα, δίνοντας μου ένα φιλί. Κι όταν πια ζαλισμένοι και ευτυχισμένοι θα γυρνούσαμε σπίτι μας, να μη σ’ άφηνα να κοιμηθείς. Να γκρινιάζεις ότι έχουμε να σηκωθούμε πρωί.
Να σου κλείνω το μάτι και να γυρνάω πλευρό στο κρεβάτι μας. Και στα δυο λεπτά να πέφτεις επάνω μου. Να κάνουμε τον πιο γλυκό έρωτα.
Να χάνονται τα χέρια μας στα μαλλιά του άλλου. Να ξεχειλίζουμε από πάθος μέχρι το πρωί. Για να κοιμηθούμε με το ζόρι 2 ώρες. Και να ξυπνάμε αγκαλιά. Να χαμογελάμε. Να μουρμουρίζουμε ακαταλαβίστικες πρωινές λέξεις και να μας πιάνουν τα γέλια. Μέχρι να φύγουμε ξανά χέρι χέρι. Για να προλάβουμε να πιούμε καφέ παρεούλα. Να φας. Να βγάλουμε άλλη μια μέρα μαζί συνεχίζοντας να κάνουμε όνειρα…
Σκέψου. Σκέψου πόσα αλλά..
Αν τα είχαμε καταφέρει.
