Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Σε σένα που σηκώθηκες ένα πρωί και είπες “ως εδώ”.
Σε σένα που το ” φτάνει” σου ακούστηκε ως πέρα, απέναντι.
Σε σένα, που το να κάνεις την μαριονέττα, της όποιας κατάστασης και όποιου ανθρώπου,
σε αρρώστησε και αποφάσισες ότι η υγεία σου, εσύ, είσαι πιο σημαντικός.
Σε σένα που πολεμάς τους δράκους σου ακόμα, καθημερινά.
Σε σένα που τους αντιμετώπισες και βγήκες πια και απολαμβάνεις το φως.
Σε σένα που με το παράδειγμά σου, εμπνέεις και άλλους να το κάνουν.
Σε σένα που βρήκες έναν τρόπο να γεμίζεις την ψυχούλα σου και είσαι μέσα σου καλά.
Σε σένα που ξαναγεννήθηκες από τις στάχτες σου και η ζωή σου τώρα, στην ουσία ξεκινά.
Σε σένα που πήρες την ευθύνη της φωνής σου και της ουσίας σου και προχωράς, αρέσει δεν αρέσει σε άλλους.
Σε σένα, που σφίγγεις τα δόντια και κόντρα στους ανέμους προχωράς.
Σε σένα που χορεύεις στην βροχή και την απολαμβάνεις αντί να την φοβάσαι.
Σε σένα που η διαφορετικότητα είναι κουστούμι σου και την τιμάς ανάλογα.
Σε σένα που δίνεις ένα φιλί όλο αγάπη το πρωί στον καθρέφτη σου
Σε σένα που παρά τις πληγές, αποφάσισες να κρατήσεις την καρδιά σου ανοιχτή για το γαμώτο που σε κάνει να λέγεσαι άνθρωπος.
Σε σένα, που πιστεύεις, ότι δεν γεννηθήκαμε μόνο για να δουλεύουμε και να κοιμόμαστε και να αναλωνόμαστε.
Σε σένα, που η ζωή αυτή, με τα κάτω και τα πάνω της, με τα σκούρα μα και τα φωτεινά της, εξακολουθεί, να παραμένει δώρο και ευλογία και αφήνεσαι στην μαγεία της με χέρια διάπλατα ανοιχτά.
Τρελαθήκαμε και γράφουμε αισιόδοξα σε τέτοιες μέρες που ζούμε;
ΟΧΙ.
Ανάσες χρειαζόμαστε καρδιά μου και άπλετη ελπίδα και αγάπη, για να προχωρήσουμε μπροστά.
Παρά την παράνοια των εποχών.
