Γράφει η Κατερίνα Μιχελάκη
Λυπάμαι που για το τίποτα σου προδώσες το πάντα μας.
Λυπάμαι που στο βωμό της αυτοπεποίθησης σου θυσίασες το δικό μας “μαζί”, τις δικές μας στιγμές, τις υποσχέσεις και τα όνειρα για ένα κοινό μέλλον.
Πιο πολύ θλίβομαι για αυτά που δεν θα ζήσω ποτέ ξανά δίπλα σου, για εκείνα τα μικρά και μεγάλα που θα πεθάνουν αιώνια στο μυαλό και το κορμί…
Για τις δύσκολες ώρες που η αγάπη δεν θα χαϊδεύει τα πρόσωπα μας, για τις γραμμές των χεριών που δεν θα ενωθούν ποτέ ξανά, για τις χαμένες βόλτες, για τα χαζά αστεία και τα ευτυχισμένα χαμόγελα.
Λυπάμαι για τα ανείπωτα λόγια και εκείνες τις χαμένες πραξεις του έρωτα,σπαράζω για την χαμένη ένωση των σωμάτων μας, μα το κυριότερο την ένωση των ψύχων μας.
Δεν θα υποκλιθώ ποτέ ξανά στον εγκεφαλικό έρωτα μας μωρό μου και τα μυαλά μας δεν θα έχουν ποτέ την δυνατότητα να ερωτοτροπίσουν ξανά.
Λυπάμαι για όσα δεν ζήσαμε.
Λυπάμαι που δεν φάνηκες αντάξιος των περιστάσεων.
Λυπάμαι που πίστεψα κάτι που δεν ήσουν, που σε έπλασα με τα δικά μου μάτια και με την δίκη μου καρδιά.
Συγγνώμη, μα δεν μπορώ να πάω έναντια στην αξιοπρέπεια μου, δεν μπορώ να υποκλιθω ξανά σε εκείνη τη λέξη που μισώ, «συμβιβασμός».
Ρίσκο είναι ο έρωτας και δυστυχώς εγώ τζόγαρα και έμεινα στον άσσο.
Μα δεν είμαι η μόνη χαμένη…
κι οι δυο μας χάσαμε μωρό μου και το ξέρεις .
Αντίο
