Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη
Έχεις παρατηρήσει σε παρέες ανθρώπους που με ευκολία μειώνουν τους άλλους;
Πετούν υπονοούμενα και χαίρονται όταν τους κάνουν να νιώθουν μειονεκτικά. Ικανοποιούνται όταν τους πληγώνουν και προσπαθούν να αυξήσουν τη δική τους αυτοπεποίθηση κλέβοντάς την από τους άλλους.
Όμως σκέψου λίγο!
Πόση δυστυχία άραγε να κουβαλούν και πόση απόρριψη να έχουν εισπράξει στη ζωή τους;
Γιατί να τους θυμώσεις και να ζητήσεις εξηγήσεις; Απλά τους αγνοείς γιατί τους λυπάσαι. Ναι. Είναι για λύπηση.
Καλύπτουν τις αδυναμίες τους με την κακία. Ρίχνουν το δηλητήριό τους γιατί δε γνωρίζουν από ευγένεια. Και λέω ευγένεια γιατί το να μη φέρνεις τον άλλο σε δύσκολη θέση, είναι ευγένεια. Κάτι που αυτοί αγνοούν.
Ο ανώτερος άνθρωπος δεν έχει ανάγκη να μειώσει τους άλλους. Θα το κάνει αυτός που νιώθει μειονεκτικά και είναι γεμάτος κόμπλεξ.
Ο κομπλεξικός θα σε μισήσει όχι επειδή του έκανες κακό, αλλά επειδή έκανες κάτι καλύτερα από αυτόν.
Πόσο θλιβερό!
Προσπερνούμε, λοιπόν, παγίδες και υπονοούμενα ανθρώπων που θέλουν να μας μειώσουν. Απλά δείχνουν το ποιόν τους και εισπράττουν τη λύπησή μας.
Ακούς;
