Γράφει η Λάουρα Σαργέντη
Λένε ότι ο έρωτας περνάει από το στομάχι. Βεβαίως- βεβαίως έχουν γραφτεί και λαϊκά άσματα για τους κοιλιόδουλους εραστές, ένας εκ των οποίων αγαπούσε την Κατερίνα και της τραγουδούσε «όταν περνώ για να σε ιδώ, αχ πως με βασανίζεις, έχεις κεφτέδες στη φωτιά, αχ Κατερίνα μου γλυκιά και γλυκοτηγανίζεις. (Τραγούδι: Αμάν Κατερίνα μου. Δημιουργός: Χάρις Αλεξίου).
Εμένα όμως με τύλιξε ένας σουβλατζής σαλονικιός. Παραζαλισμένη από τη δουλειά, σκεπτόμενη κάποιες νέες συνταγές, τυχόν διορθώσεις, προμήθειες που είχαν αργήσει, εκείνος με τη διαπεραστική λαλιά του και το υπέροχο χαμόγελο, με είδε μου και φώναξε.
– Να σε φτιάξω ένα απ’ όλα κούκλα μου; Θα σου βάλω και μπόλικο καυτερό πιπέρι να καούν όλες οι σκοτούρες σου!
Πώς να αρνηθώ, όχι πες μου.
– Βάλε δύο, έτσι για την αλητεία, του απάντησα.
Πλήρωσα κι έκατσα και χάζεψα την ιεροτελεστία. Η αλήθεια είναι ότι έτσι ξαφνικά, ξεθόλωσα. Λοιπόν, ανακάτεψε λίγο τα κάρβουνα. Την πίτα την έψησε αλάδωτη. Παραδίπλα, τα δυο χοιρινά σουβλάκια τα έφερνε βόλτα κάθε τόσο. Έκοψε ντομάτα και μετά έκανε κόρτε και αστεία με τους περαστικούς. Πολυλογάς ο δικός σου. Έτσι χαλαρά, που λένε κι οι Θεσσαλονικείς, πήρε ένα τετράγωνο λαδόκολλας, έβαλε τη μια πίτα ενώ παράλληλα έλεγε ένα ανέκδοτο, έσφιξε το σουβλάκι για να απελευθερώσει τα κομμάτια του κρέατος από τη βέργα, έβαλε ντομάτα, κρεμμύδι, μαϊντανό, πρόσθεσε μια κουταλιά σπιτικής σάλτσας ντομάτας, έριξε κόκκινο καυτερό πιπέρι και με μια ερωτική κίνηση, τα τύλιξε όλα, ν’ αγκαλιαστούν σφιχτά, δημιουργώντας την ύψιστη απόλαυση.
Αχ, έρωτας που με βρήκες στο σουβλατζίδικο!
Με το που το κράτησα στο χέρι μου, άρχισα να το κατασπαράζω. Ήταν συγκλονιστικό. Με τα μάτια κλειστά, έφαγα και το μισό περιτύλιγμα, αλλά τι σου είναι ο έρωτας. Όλα τα τρως τελικά! Το δεύτερο το πήγα στο πιο χαλαρό. Το απόλαυσα κι έγλυψα και τα δακτυλάκια μου.
Όταν επέστρεψα στην Αθήνα το σκεφτόμουν συχνά. Σκεφτόμουν, πόσο λίγα «υλικά» χρειάζονται τελικά για τον απόλυτο έρωτα. Ούτε πολλά- πολλά, ούτε φιοριτούρες, ούτε τίποτα. Μόνο ένα καλό σουβλάκι!
