Γράφει η Κρυσταλλένια Γαβριηλίδου
-Εεε εσύ! Χρωστάς στιγμές.
-Ποιες;
-Αυτές που ξέχασες στο χθες.
-Όχι λάθος κάνεις. Μπερδεύεσαι. Εσύ οφείλεις στιγμές.
-Μα που;
-Σε σένα.
Στιγμές που δεν είχες χρόνο να ξεκλέψεις ή που τελικά δε θέλησες πολύ για να το κάνεις.
Στιγμές που ήθελες για να πάρεις ανάσες και να σου δώσεις χρόνο για το παρακάτω. Στιγμές κενές λευκές άγραφες αγνές.
Στιγμές που έτρεχες να προλάβεις τη ζωή σου αντί να τρέχει ξοπίσω σου εκείνη.
Στιγμές που χάρισες απλόχερα όπου δεν έπρεπε αλλά ξέρεις πως θα το ξανάκανες. Γιατί δεν έμαθες.
Στιγμές που δε χαλάλισες όπου έπρεπε γιατί δεν έδωσες ποτέ την ευκαιρία να σου το αποδείξουν
Άλλες που ένιωσες λίγος και άλλες πολύς, μεγάλος ή μικρός,
Που δεν ήσουν καλά με σένα
Στιγμές που είχες μόνο τη μοναξιά και δεν της το αναγνώρισες
ή όταν είχες τόσους ολόγυρα κι όμως ένιωθες και πάλι την ανάσα της
Στιγμές που κοντοστάθηκες σκεπτόμενος τι θα πουν οι άλλοι
Ο δεξιά, ο αριστερά, ο δίπλα
Στιγμές που φοβήθηκες και τελικά δεν είχες.
Αυτές περισσότερο.
Ποιος τελικά δε χρωστά στιγμές;
Στο σήμερα, στο αύριο, στο χθες.
Στιγμές που σε απαρνήθηκες για να αρέσεις ή να ταιριάξεις,
Να μη δείξεις πόσο διαφορετικός είσαι
Και είναι αυτές που δεν είπες όσα θα ’θελες
Όσα σκεφτόσουν
Δεν είπες
«Ευχαριστώ»,
«Σ’ αγαπώ»,
«Να προσέχεις»,
«Μου λείπεις»,
«Συγνώμη».
Και όταν θα ’ρθει η στιγμή να λογαριαστούμε, γνωρίζω εκ των προτέρων την ήττα μου. Θέλω σίγουρα δυό ζωές για να ξεπληρώσω τις στιγμές που μου χρωστάω.
Μπορώ στην υπόλοιπη όμως να αλλάξω ρότα.
Ίσως αν τις πάρω αναδρομικές, τότε να ισοφαρίσω.
Στο υπόσχομαι, θα το πάρω αλλιώς να σου δώσω ότι σου οφείλω εαυτέ και με τους τόκους που σου αναλογούν.
