Γράφει ο Δημήτρης Καραγιάννης
Κι αν κάποτε σε ρωτήσουν για μένα, μην ψάξεις λέξεις που θα σε βολέψουν. Μην ντύσεις την ιστορία μας με ευγένειες και μισές αλήθειες. Πες τους απλά πως ήμουν κάποιος που νοιάστηκε πολύ. Που έμεινε. Που έβαλε πλάτη όταν δεν υπήρχε χειροκρότημα. Και πες τους επίσης πως εσύ μου φέρθηκες με όση αχαριστία είχες μέσα σου. Όχι από κακία. Από ανικανότητα να κρατήσεις κάτι αληθινό.
Δεν ήμουν τέλειος. Ήμουν παρών. Κι αυτό είναι βαρύ για όσους έχουν μάθει να αγαπούν από απόσταση. Έδωσα χωρίς να μετράω, μίλησα χωρίς να κρύβομαι, στάθηκα χωρίς όρους. Κι εσύ πήρες ό,τι μπόρεσες και άφησες τα υπόλοιπα πίσω, σαν να μην είχαν βάρος.
Αν σε ρωτήσουν, πες τους πως δεν ζήτησα ανταλλάγματα. Ζήτησα σεβασμό. Ζήτησα να μην υποτιμηθεί αυτό που έδωσα. Να μην αντιμετωπιστεί σαν δεδομένο. Κι όταν είδα πως το «μαζί» σου είχε ημερομηνία λήξης, δεν έκανα θόρυβο. Έφυγα με αξιοπρέπεια. Γιατί κάποια πράγματα δεν αξίζουν φασαρία. Αξίζουν απόσταση.
Μην πεις πως δεν ήξερες. Ήξερες. Απλώς δεν ήθελες να αναλάβεις την ευθύνη. Κι αυτό είναι επιλογή. Όπως επιλογή ήταν και το πώς μου φέρθηκες. Η αχαριστία δεν είναι λάθος. Είναι στάση.
Κι αν κάποτε νιώσεις την ανάγκη να δικαιολογηθείς, μην το κάνεις. Η ιστορία μας δεν χρειάζεται υπεράσπιση. Χρειάζεται μόνο αλήθεια. Κι αυτή λέει πως εγώ αγάπησα γενναία. Κι εσύ δεν άντεξες να σταθείς στο ύψος της.
