Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μου είπες “λάθος”.
Με ένα βλέμμα που ήξερε, αλλά δεν άντεχε να το πει αλλιώς.
Μια λέξη τόσο μικρή, τόσο κοφτερή. Την ξεστόμισες όπως πετάνε οι άνθρωποι τις καυτές πατάτες — γρήγορα, μη σε κάψει το αληθινό της βάρος.
Κι εγώ… δεν σε διέκοψα.
Σε άφησα να με πεις έτσι.
Να ξεφύγεις με λέξεις, εκεί που έπρεπε να μείνεις με πράξεις.
Αλλά ξέχασες να απαντήσεις στο βασικό:
Αν ήμουν λάθος, θα με ξαναέκανες;
Θα βούταγες πάλι στα ίδια μάτια, θα άγγιζες το ίδιο σώμα με το ίδιο τρέμουλο, θα μετρούσες το ίδιο ρίσκο και θα έλεγες “ναι”;
Γιατί τα λάθη που μας έμαθαν κάτι, τα θυμόμαστε.
Αλλά τα λάθη που μας άλλαξαν, τα κουβαλάμε.
Κι εγώ δεν ήρθα απλώς για να σε μπερδέψω.
Ήρθα για να σε ταρακουνήσω.
Να δεις ποιος είσαι όταν δεν μπορείς να κρυφτείς.
Οπότε πες μου.
Έστω τώρα.
Χρόνια μετά ή δευτερόλεπτα πριν το τέλος:
Αν είχες μια ακόμα φορά…
Θα μ’ επέλεγες ξανά;
Ως λάθος, ως πάθος ή ως την πιο τίμια αλήθεια σου;
