Γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά
Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην κουβαλάει μια ιστορία που αφορά δεύτερη τουλάχιστον ευκαιρία.. αν όχι περισσότερες.
Έχεις κάποια στιγμή μια σχέση με έναν άνθρωπο, συνδέθηκες όσο ήταν δυνατό κι ανέπτυξες συναισθήματα. Έζησες στιγμές.. καλές, όμορφες, άσχημες, δύσκολες, έντονες ή καθόλου, περίεργες κλπ. Δέθηκες, συνήθισες, έκανες όνειρα που πάλεψες γι’ αυτά. Κάτι έχτισες και ένιωσες ακόμη και την έννοια της ευτυχίας αλλά κι από απογοητεύτηκες ενδεχομένως.
Όλα μέσα στη ζωή.. ανθρώπινα, φυσιολογικά, λογικά ή και όχι.. αντιμετωπίσιμα όσο κι αν δε το πίστευες πάντα.
Κι ήρθε και το επόμενο στάδιο που προφανώς ήταν κι ένας χωρισμός.
Όταν χωρίζεις προφανώς θεωρείς ότι είναι βέβαιο, οριστικό κι αμετάκλητο. Για να σου είμαι ειλικρινής.. ίσως έτσι πρέπει κιόλας να είναι. Εκτός ελαχίστων περιπτώσεων που χωρίζουμε για χαζομάρες επειδή μάλλον τραβήξαμε τον εγωισμό παραπάνω ή νίκησε η ανωριμότητα..
Κι όμως έχει τύχει να γυρίσεις εσύ πίσω ξανά ή ο άλλος, δεν έχει σημασία ποιος, πότε ή με ποιο τρόπο.
Κι εκεί προκύπτουν πολλά θέματα ειδικά αν δεν έχεις ξεπεράσει αυτόν τον άνθρωπο κι ειδικότερα αν δεν προχώρησες-ή το έκανες αλλά και πάλι μπαίνεις σε δίλημμα, σε συγκρίσεις και αναστάτωση.
Οπότε.. αυτοποιημένα προκύπτει το ερώτημα:
Δεύτερες ευκαιρίες: έχει νόημα;
Ποιος αλήθεια μπορεί με σιγουριά να απαντήσει σε αυτό;
Υπάρχουν επιχειρήματα και για τη θετική απάντηση μα και για την αρνητική.
Υπάρχει μια περίπτωση κάποιος να κατάλαβε τα λάθη του, να δούλεψε τον εαυτό του να αλλάξει και να αυτοβελτιωθεί ειδικά αν έχει αληθινά αισθήματα για σένα και δε θέλει να σε χάσει.
Σε αυτήν την περίπτωση ίσως αξίζει μια ευκαιρία όλο αυτό, ίσως λειτουργήσει με την προϋπόθεση πως πήραν όλοι το μάθημά τους και υπερισχύει η αγάπη.
Υπάρχει κι η θεωρία ότι κανείς ποτέ δεν αλλάζει και πως αν δώσεις κι άλλες ευκαιρίες, απλώς θα του δώσεις χώρο, χρόνο και δύναμη να σε αποτελειώσει.
Πως ξαναζεσταμένο φαγητό δεν τρώγεται.. πως τελείωσε κάτι κάνοντας τον κύκλο του ή ακόμη χειρότερα.. αν ήταν σπουδαίο, δε θα είχε τελειώσει.
Ποιος μπορεί να πει τι χωρίς αμφιβολίες;
Η ζωή είναι ευφάνταστη, απρόβλεπτη και παράξενη.. οι αποφάσεις υποκειμενικές και το ρίσκο απλά δεν εξαλείφεται.
Τι έχει και τι δεν έχει νόημα θα το δείξει ο χρόνος κι η ιστορία.
Τι πρέπει;
Δεν υπάρχει πρέπει μήτε σωστό ή λάθος. Δε ζούμε με εγχειρίδια.
Επίσης δεν έχει λόγο κανείς να μας κάνει υποδείξεις παίρνοντας ευθύνη για μας. Μόνο ο καθένας απολαμβάνει ή πληρώνει συνέπειες των επιλογών του.
Απόλυτοι ας μην είμαστε.. η ζωή, τα όνειρα κι οι σχέσεις όπως και τα συναισθήματα δε χωράνε σε κανόνες, σε καλούπια και σε οδηγίες χρήσεως.
Το καλό μου το ξέρω μόνο εγώ και τη ζωή μου επίσης θα την ορίζω και θα τη δημιουργώ εγώ.
Ναι… και με λάθη!
Μόνο την αξιοπρέπειά σου μην βγάλεις στο σφυρί για καμιά ευκαιρία που μεταμφιέστηκε στο ιδανικό!
