Γράφει η Ειρήνη Αντωνάκη
Καθόμαστε και οι δύο κοιτάζοντας το κενό. Έχουν περάσει κάποια λεπτά από τη στιγμή που είπες να κάνουμε ένα διάλειμμα. Το περίμενα καιρό ότι κάποια στιγμή θα γίνει απλά δεν ήμουν προετοιμασμένη. Χωρίς να το σκεφτώ ιδιαίτερα σε ρωτάω εάν αντέχεις να το πάμε άλλη μία από την αρχή.
Ρισκάρω αλλά αξίζει.
Γυρνάς, με κοιτάς με ένα βλέμμα παράξενο και συνάμα περίεργο. Να το πάμε από το μηδέν. Αυτή τη φορά χωρίς να κρυβόμαστε πίσω από μικρές δικαιολογίες που δημιουργούν τα μεγαλύτερα προβλήματα. Να αντιμετωπίσουμε τους φόβους και όχι να τους κρύβουμε κάτω από το χαλάκι.
Τα πρέπει να τα βγάλουμε από τη μέση και να τοποθετήσουμε τα θέλω μας. Να ακούμε τις δικές μας επιθυμίες και όχι των άλλων. Να προσπαθούμε για το τώρα και όχι για το αργότερα.
Αντέχεις να ανοίξουμε καινούργια διαδρομή; Αντέχω μου απαντάς. Αυτή τη φορά τα λάθη θα μας διδάξουν, δεν θα μας βγάλουν εκτός διαδρομής. Αυτή τη φορά θα γίνει σωστά, αυτή τη φορά θα γίνει από εμάς, από κανένα άλλο.
