Γράφει η Νεφέλη
Βυθισμένη στις σκέψεις μου ακούω τον Στέλιο Ρόκκο να τραγουδά και να λέει «Κι έμεινα εδώ να μη σου λείψει τίποτα» και το το μυαλό μου χάνεται μέσα στους στίχους..
Περνούν από μπροστά μου σαν τρέιλερ από ταινία βιαστικά ,οι δικές μας στιγμές και κλείνω τα μάτια μήπως και προλάβω να τις σταματήσω και μείνουν έστω λίγο παραπάνω.
Όμως αυτές δεν ξεγελιούνται. Έρχονται και φεύγουν, αφήνοντας μου μια γλυκόπικρη γεύση. Χάνεται το μυαλό. Πετάει και γυρίζει πίσω στο χρόνο, τότε που όλα ήταν διαφορετικά. Τότε που εσύ κι εγώ κάναμε το Εμείς.
Όμορφες στιγμές αλήθεια. Όμως κράτησαν λίγο μπροστά στο πολύ που είχαμε να ζήσουμε. Κι ο Ρόκκος συνεχίζει να τραγουδά και να λέει πως το φιλί σου μυρίζει δυόσμο…
Μόνο που ΕΣΥ δεν έμεινες για να μην μου λείψει τίποτα. Έφυγες γιατί ένιωσες πως δεν μπορούσες να σηκώσεις πάνω σου όλο αυτό το γλυκό βάρος της αγάπης που πήγαινε να γεννηθεί.
Εσύ ήθελες να γυρίσεις τον κόσμο όλο αλλά μόνος , χωρίς εμένα. Για αυτό δεν έμεινες εδώ και τώρα μου λείπουν όλα.
