Γράφει η Ματίνα Νικάκη
Καταρχάς μ’ αγαπούσα. Έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Σε όλους σας. Όχι γιατί όλοι το αξίζατε, αλλά γιατί αυτή είμαι εγώ. Με όσους υπήρξα σκληρή, κάποιο λόγο θα είχα. Μου δώσατε αφορμές και δεν ζητώ συγχώρεση.
Όσους έγραψα στα… παλιά μου παπούτσια, χάρη σας έκανα για όσο ασχολήθηκα. Σε όσους έδωσα δεύτερη ευκαιρία και τη σπαταλήσατε, τελειώσατε. Όσοι με εκμεταλλευτήκατε, το πληρώσατε. Όσοι με θεωρήσατε σιγουράκι, κούνια που σας κούναγε. Όσοι με υποτιμήσατε, την πατήσατε.
Όσοι με αγαπήσατε, σας αγαπώ πολλαπλάσια. Όσοι μου απλώσατε το χέρι, θα έχετε δίπλα σας για πάντα την πιο πιστή φίλη. Όσοι με εμπιστευτήκατε, τα αυτιά μου θα είναι πάντα ανοιχτά, το στόμα μου κλειστό και η καρδιά μου ζεστή για εσάς. Όσοι με στηρίξατε, θα γίνω συνεργός στο συμφέρον σας.
Δεν θα απολογηθώ αν δεν μπορείτε να εξηγήσετε τον τρόπο που ζω. Είναι επιλογή μου και αποτέλεσμα των δικών μου εμπειριών. Δεν κρίνω τις ικανότητες, αλλά ούτε τις ανικανότητές σας. Όσα καθίκια σκέφτονται να με πλησιάσουν, σας προειδοποιώ να μείνετε σε απόσταση ασφαλείας.
Κάθε χρόνος που περνάει από μέσα μου, με αλλάζει. Με κάνει καλύτερη με τους καλούς και χειρότερη με τους κακούς. Δεν με γελάς εύκολα πια. Αισθάνομαι το συναίσθημά σου, όχι γιατί είμαι έξυπνη, αλλά γιατί έχω εμπιστευτεί τα λάθος άτομα και το έχω πληρώσει. Κανένας οίκτος για το 2026 στις κακές σας προθέσεις. Ό,τι δώσετε θα πάρετε. Δικαιοσύνη λέγεται.
Λίγους και καλούς θέλω δίπλα μου. Να αγαπώ λίγους πολύ, όχι πολλούς ανώφελα. 2026, είμαι έτοιμη για ό,τι μου φέρεις. Είμαι έτοιμη να με διδάξεις ακόμα περισσότερο. Κάνε με σοφότερη, μάθε με.
Παρελθόν μου, σ’ αγαπώ γι’ αυτό που είμαι. Μέλλον μου, σε περιμένω με αγάπη. Παρόν μου, σ’ αγαπώ. Γιατί αυτός που δεν έχει να φοβάται και δεν χρειάζεται να περιμένει τίποτα τελικά, είναι αυτός που μπορεί να αγαπάει αληθινά.
