Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Να αγαπάς, μα πρώτα να αγαπιέσαι, από σένα τον ίδιο.
Με ποια μάτια να δεις την αγάπη γύρω, όταν τα εσωτερικά σου μάτια πιστά παραμένουν κλειστά;
Πώς μπορούμε να κρίνουμε άλλους όταν εμείς είμαστε αμάθητοι;
Πώς γίνεται άραγε να προσβάλουμε έναν άγνωστο Άνθρωπο, απλά επειδή είχε το θάρρος της γνώμης του και εξέφρασε την άποψή του;
Ποτέ, κανείς, δεν έβαλε κάποιον με το ζόρι να διαβάσει κείμενά του, άρθρα του, ποιήματά του, στίχους, ή φιλοσοφίες του.
Ο άνθρωπος που γράφει ή εκφράζεται με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, δεν το κάνει για να εντυπωσιάσει, ούτε για να πείσει.
Το κάνει, γιατί τα συναισθήματα μέσα του, ξεχειλίζουν και έχει ανάγκη να τα μοιραστεί.
Δεν αρέσουν πάντα.
Και σίγουρα, δεν αρέσουν παντού.
Και είναι πολύ εντάξει.
Την επόμενη φορά, που κάτι που διαβάζεις δεν σ’αρέσει, έχεις την επιλογή, να πας παρακάτω.
Όμορφα, με αξιοπρέπεια και ευγενικά.
Γιατί μια κίνηση του άλλου, δεν μπορούμε να την αλλάξουμε, μα πάντα έχουμε τον έλεγχο και μπορούμε, να επιλέξουμε την συμπεριφορά μας.
