Γράφει η Μόνια Μακρή
Απ’ όταν ήταν ένα μικρό φασολάκι στην κοιλίτσα σου, έκανες όνειρα για εκείνη τη μέρα που θα κρατούσες αγκαλιά αυτό το μικρό θαύμα!
Άρχισες να ετοιμάζεις τα πάντα ώστε να υποδεχτείς με την απόλυτη πολυτέλεια που αρμόζει σε έναν κατακτητή! Στον κατακτητή της καρδιά σου και ολόκληρης της ύπαρξής σου!
Από την πρώτη πρώτη στιγμή που άρχισες να το αισθάνεσαι, ήξερες πως ό,τι και να συμβει αυτό το μικρό θαύμα θα είναι το επίκεντρο και το πρωταρχικό σημείο αναφοράς για το υπόλοιπο της ζωής σου.
Από τα σπλάχνα σου ακόμη, το προστάτευες από κάθε πιθανό κίνδυνο, προετοιμάζοντας κι εσένα την ίδια για τον αυριανό σου ρόλο.
Και ξημερώνει η μέρα που το ραβδάκι της μητρότητας σκάει αυτή την πανέμορφη πολύχρωμη πινιάτα που 9 μήνες στόλιζες προσέχοντας την κάθε λεπτομέρεια και βρίσκεσαι πιο ευλογημένη από ποτέ, έχοντας στην αγκαλιά σου το πιο όμορφο δώρο του κόσμου! Το πολύτιμο παιδί σου!
Βγαίνοντας από το μαιευτήριο.. συνειδητοποιείς για πρώτη φορά τον διπλό ρόλο που θα έχεις για αυτό το μωρό. Και ένα μοναδικό ερώτημα σε βασανίζει.. «Θα είμαι καλός γονιός»;
Φυσικά και θα είσαι! Κανείς δεν είπε πως είναι εύκολο να είσαι μονογονέας. Σίγουρα η ενεργή παρουσία -και όχι απλά η ύπαρξη και του άλλου γονέα- είναι αναγκαία για να έχει ένα παιδί μια ισορροπημένη ζωή.
Τί γίνεται όμως όταν η παρουσία παύει να είναι μία σταθερά;
Τί γίνεται όταν η παρουσία γίνεται μόνιμη απουσία;
Πολλά! Αναμφίβολα πολλά γίνονται στην ψυχή και τη ζωή ενός παιδιού. Εκεί όμως είναι που πρέπει να δείξεις περισσή δύναμη ψυχής και να σταθείς ο βράχος που έχει ανάγκη να υπάρχει στη ζωή του.
Συνεχώς ταλαντεύεσαι ανάμεσα σε δύο ρόλους που πρέπει να κατορθώσεις να υπάρχει ισορροπία μεταξύ τους.
Ζεστή αγκαλιά από τη μία, αυστηρή οριοθέτηση από την άλλη. Μην στενοχωριέσαι. Καλά τα πας! Τα παιδιά είναι ευτυχισμένα όταν ζουν σε οριοθετημένα πλαίσια. Αισθάνονται ασφαλή μέσα σε αυτά, όπως αισθάνονται και ευτυχισμένα όταν τα γεμίζεις φιλιά και σ ’αγαπώ.
Και ναι, θα υπάρξουν στιγμές – πολλές – που θα λυγίσεις, που θα πονέσεις, που θα κλάψεις και θα νοιώσεις πως δε μπορείς να διαχειριστείς την αδιακρισία και την κακία του κόσμου, τα άκομψα σχόλια ανηλίκων στο παιδί σου, το “περιθώριο” στο οποίο μπορεί να τεθείς λόγω του είδους της οικογένειας που αντιπροσωπεύεις.. καθώς και τις ερωτήσεις του παιδιού σου που πρέπει να απαντώνται πάντοτε με ειλικρίνεια, αγάπη και σεβασμό!
Γιατί, αυτό είναι και το κλειδί για να μεγαλώσει με απόλυτη ισορροπία το παιδί σου και να κουβαλάει περήφανα και με αγάπη στην καρδιά του την έννοια και την πολύτιμη αξία της οικογένειας!
Είναι πολλά τα μέτωπα, όμως στην πορεία θα το βρείς!
Και μόλις αρχίσεις να βλέπεις ότι πλάθεις ένα παιδί καλοσυνάτο, καλόκαρδο, με αξίες, απόλυτα ισορροπημένο ψυχικά και προπαντός χαρούμενο!
Ε, τότε φιλενάδα κάτι έχεις κάνει καλά!
Και τα χρόνια περνάνε και έρχεται η στιγμή που αυτά τα μικροσκοπικά χεράκια που κρατούσες πάντοτε σφιχτά για να περάσετε το δρόμο.. είναι πλέον ικανά να πιάσουν μόνα τους το πινέλο και να αρχίσουν να ζωγραφίζουν τη ζωή που ονειρεύονται.
Όχι απόλυτα μακριά σου μα σίγουρα μακριά από την ασφάλεια που δίνουν οι φτερούγες σου.
Αυτό που βιώνεις δεν είναι εγκατάλειψη. Είναι επιτυχία!
Ένα παιδί μεγαλωμένο με απέραντη αγάπη, με ακέραιη αυτοεκτίμηση, αυτοπεποίθηση, με σεβασμό προς τον εαυτό του και τους γύρω του, μεγαλωμένος με αξίες , με ήθος και… με στόχους!! Ω, ναι! Γιατί ενα παιδί που βάζει στόχους προδίδει την υγιή ταυτότητά του.
Οπότε, κάτσε λίγο στην άκρη.. Διακριτικά είπαμε! Συζητάμε. Δεν επιβάλλουμε! Είναι μία ξεχωριστή προσωπικότητα και έτσι πρέπει να συνεχίσει!
Και ναι! Φυσικά και δεν κάνει κακό να τον αγαπάς τρελά και να τον αγκαλιάζεις σφιχτά! Να τον προσέχεις και να δίνεις συμβουλές.
Πρόσεξε μόνο μην αγγίξεις την αντίπερα όχθη. Αν νοιώσει πως τον πνίγεις.. κάνε ένα βήμα πίσω! Μην κάνεις το λάθος να μεγαλώσεις ένα πρότυπο ανδρός προς αποφυγή!
Σκέψου πόσο περήφανη θα νοιώσεις..
Οταν θα στέκεσαι απέναντί του και θα καμαρώνεις για αυτό που ο ίδιος δημιούργησε, έχοντας ως πρωταρχικό εφόδιο, τις βάσεις που εσύ του έδωσες!
