Γράφει η Λίνα Παυλοπούλου
Μια εικόνα, χίλια συναισθήματα!
Μονάκριβη!
Όνομα ακριβό, σαν το χρυσάφι.
Απαλό σαν το μετάξι.
Μοναδικό και ανεπανάληπτο!
Μοναδικό σε όλες του τις εκφάνσεις.
Τις ήρεμες, τις όμορφες, τις δύσκολες.
Ανεπανάληπτο αφού τίποτα άλλο δεν θα θυμίζει αυτό το άρωμα.
Λένε πως όταν θέλουμε να ξεπεράσουμε κάτι, όλα μας το θυμίζουν.
Μας θυμίζουν τις μονάκριβες στιγμές μας.
Τα συναισθήματα που νιώσαμε.
Τη ζωή που μοιραστήκαμε.
Τα όνειρα που κάναμε.
Μια βαρκούλα μόνη της στην παραλία.
Φέρει όνομα βαρύ σαν κληρονομιά!
Τώρα έχει αποσυρθεί για να ξεκουραστεί από το ταραγμένο ταξίδι της.
Προετοιμάζεται για τα νέα της ταξίδια.
Μονάκριβη ή όχι, αυτό που μόνο μετράει, είναι η αίσθηση που μένει στο τέλος;
Πικρή ή γλυκιά;
Τείνουμε πάντα να κρατάμε τα καλά.
Να ξεχνάμε τα άσχημα.
Μα χρειάζεται να τα βλέπουμε όλα!
Να τιμάμε και να προχωράμε παρέα με τον εαυτό μας!
Να σηκώνουμε άγκυρες με καινούργια πανιά!
Να γράφουμε πάνω τους “συγγνώμη!” και “ευχαριστώ!”.
Συγγνώμη, για ότι κρυμμένο και ανείπωτο έμεινε.
Για ό,τι δεν τολμήσαμε να ζήσουμε.
Για ό,τι δεν φανερώσαμε στην ώρα του.
Ευχαριστώ, για τα μαθήματα ζωής.
Για όλη τη διαδρομή και την εμπειρία.
Για την αληθινή αγάπη που νιώσαμε, για το μέγιστο δώρο της μετάνοιας του εαυτού!
Τα στερνά, τιμούν τα πρώτα, λέει μια αγαπημένη φράση.
Ας σταθούμε λοιπόν στο ύψος της καρδιάς μας κι ας τιμήσουμε την κληρονομιά μας!
Έτσι θα ανακουφιστεί η μονάκριβη καρδιά και θα ψηλώσει ακόμα περισσότερο!
Μονάκριβη..
Στο πριν, στο τώρα, στο πάντα!
Όπως ακριβώς της αξίζει!
