Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν χρειάζονται φωνές, μεγάλοι καβγάδες ή θεαματικά τέλη. Μια λέξη μόνο. Εκείνη που σου κόβει τη φόρα, που σβήνει τη φλόγα, που σε κάνει να κοιτάς τον άλλον και να μην νιώθεις τίποτα.
Ξέρεις πότε γίνεται αυτό; Όταν αυτή η μία λέξη κουβαλάει πίσω της ένα ψέμα, μια αλήθεια που δεν θέλεις να ακούσεις ή μια αδιαφορία που δεν είχες δει μέχρι τώρα. Είναι τότε που, ξαφνικά, όλα όσα πίστευες για τον άλλον καταρρέουν. Δεν είναι πια ο άνθρωπος που έβλεπες στα μάτια σου.
Δεν έχει σημασία πόσο μεγάλος ήταν ο έρωτας. Όσο έντονα κι αν ένιωθες, αυτή η μία λέξη είναι αρκετή για να κάνει την καρδιά σου να γυρίσει τον διακόπτη. Δεν το επιλέγεις. Συμβαίνει από μόνο του. Ένα “δεν”, ένα “δεν μπορώ”, ένα “ίσως”, ένα “πάντα έτσι ήσουν”. Τόσο μικρό, τόσο απλό, αλλά τόσο θανατηφόρο.
Κι εκεί, σε εκείνη τη στιγμή, συνειδητοποιείς πως τελείωσε. Όχι με κρότο, αλλά με μια απλή φράση που έβαλε τελεία εκεί που η καρδιά σου ακόμα έγραφε κόμματα. Είναι το σημείο που καταλαβαίνεις ότι οι άνθρωποι που αγαπάμε δεν είναι τέλειοι. Αλλά ξέρεις τι; Δεν χρειάζεται να είναι.
Αρκεί να μην λένε αυτή τη μία λέξη. Αυτή που σε κάνει να ξεχάσεις γιατί τους ερωτεύτηκες εξ αρχής. Γιατί, όσο κι αν πονάει, η απογοήτευση δεν έχει ανάγκη από πολλά. Μια λέξη μόνο. Και μετά, τίποτα.
