Γράφει η Tinkerbell
Κι αν καμιά φορά βρεθούμε, δεν θα πούμε ούτε γεια, μες στο πλήθος θα χαθούμε με ένα δάκρυ στη ματιά! Να ήξερες μόνο, πόσο ταυτίζομαι με αυτό το τραγούδι.
Ξέρω όμως πως για σένα δεν είμαι τίποτα! Και η ζωή συνεχίζεται.
Είναι όμως κάποιες νύχτες σαν κι απόψε, που τρυπώνεις στην χαρακωμένη καρδιά μου και στη σκέψη μου. Όσο κι αν προσπαθώ να το διώξω, είσαι εκεί να με στοιχειώνεις. Γιατί με βασανίζεις, γιατί; Χθες βράδυ πάλι τρύπωσες στο όνειρό μου. Στα είπα όλα, έτσι δεν είναι; Εσύ αποφάσισες να απαντήσεις με σιωπή! Πόσο σκληρός μπορείς να είσαι, ακόμα και μετά από τόσα χρόνια. Δεν είναι κρίμα αλήθεια; Τίποτα δεν είχες να μου πεις; Άραγε μπορείς να νιώσεις τίποτα; Μόνο σιωπή!
Τι σου ζητάω εξάλλου; Την αλήθεια μόνο. Δεν νομίζεις πως μετά από τόσο καιρό δικαιούμαι να μάθω; Μπαίνω κρυφά στο προφίλ σου και κοιτάω τις φωτογραφίες σου. Έχεις φτάσει ψηλά, μπράβο, πόσο ευτυχισμένος όμως είσαι στα αλήθεια! Ακόμα και μετά από όσα μου συνέβησαν, ούτε ένα μήνυμα να δεις τι κάνω;
Τι φοβάσαι, τι; Τι νομίζεις, πως θα πάθεις; Την επόμενη φορά που θα με δεις, δεν πρόκειται καν να σε πλησιάσω. Το ξέρεις άλλωστε!
Όχι, δεν θέλω να με κοιτάς με αυτόν τον τρόπο. Μια απάντηση ζητούσα μόνο, δειλέ! Μείνε λοιπόν στον τακτοποιημένο κόσμο που άλλοι έφτιαξαν για σένα. Μόνο σταμάτα να έρχεσαι στα όνειρά μου. Άσε με πια να ηρεμήσω. Δεν υπάρχει πια, εκείνη που ήξερες. Τι έμεινε; Μια γυναίκα χωρίς ταυτότητα.
Κι αν αναρωτιέσαι γιατί επιμένω να μάθω, είναι μήπως και σώσω κάτι από αυτό που ήμουν κάποτε. Να νιώσω όπως τότε, το ανέμελο, δυνατό κορίτσι που υπήρξα. Εκείνη που στεκόταν όρθια, ότι κι αν συνέβαινε.
Το βήμα μου θέλω να συντονίσω, να σηκωθώ και πάλι, να μάθω τι ήμουν τελικά για εσένα! Σε αφήνω όμως στη σιωπή σου, έχω μάθει να σηκώνομαι μόνη!
