Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Τη φράση ”τους φίλους τους διαλέγουμε, την οικογένεια όχι ” την έχουμε όλοι ακούσει.
Η σημασία της είναι πως το οικογενειακό μας περιβάλλον είναι κάτι αναπόφευκτο από τη στιγμή που γεννηθήκαμε μέσα σε αυτό ενώ οι φίλοι μας είναι καθαρά δική μας επιλογή. Επειδή όμως ΄΄ το αίμα νερό δεν γίνεται” όπως μας λένε, είμαστε αναγκασμένοι να δεχόμαστε τις αρνητικές συμπεριφορές του οικογενειακού μας περιβάλλοντος εις βάρος μας διότι πρώτοι οι συγγενείς μας θα τρέξουν σε μια δύσκολή μας στιγμή.
Έτσι πέφτουμε στην παγίδα να συγχωρούμε ξανά και ξανά προσβολές , αρνητικά σχόλια, άβολες καταστάσεις και αρκετές φορές σωματική και λεκτική βία διότι την οικογένειά μας δεν την επιλέγουμε και είμαστε υποχρεωμένοι να την ανεχόμαστε για μην χαλάσει το ΄΄φαίνεσθαι΄΄ που η κοινωνία προστάζει. Είναι όντως αυτό σωστό;
Πρέπει να έχουμε αναγκαστικά καλές σχέσεις με τους γονείς , τα αδέρφια μας και γενικά τους συγγενείς μας; Όχι δεν είναι απαραίτητο! Αν κάτι μας κάνει κακό στην ψυχολογία μας είναι καλύτερα να το αποβάλλουμε! Πολλοί θα πούνε πως πρέπει να είμαστε ευγνώμων στους γονείς μας που μας μεγάλωσαν και το ελάχιστο που πρέπει να κάνουμε είναι να είμαστε δίπλα τους.
Με τη συγκεκριμένη άποψη θα διαφωνήσω διότι δεν είναι κατάλληλοι όλοι οι άνθρωποι για να γίνουν γονείς. Κάποιοι δεν μπορούν να είναι καν άνθρωποι και γίνονται γονείς. Το αποτέλεσμα; Μεγαλώνουν παιδιά σε ένα τοξικό περιβάλλον , έχοντας πολλά ψυχολογικά προβλήματα τα οποία διογκώνονται καθώς τα χρόνια περνούν. Πολλές φορές καταλήγουν να γίνουν πιστά αντίγραφα των γονιών τους και με τη σειρά τους μεταφέρουν αργότερα τα αρνητικά τους βιώματα και στα δικά τους παιδιά.
Επίσης πολλές φορές οι φίλοι τυχαίνει να μας σταθούν πολύ περισσότερο από τα συγγενικά μας πρόσωπα. Να είναι δίπλα μας ενώ η οικογένεια μας είναι απών. Γιατί απλά οι φίλοι είναι η οικογένεια που εμείς επιλέγουμε. Είναι οι άνθρωποι που μπορεί να έχουμε κοινά βιώματα, ενδιαφέροντα και στοιχεία του χαρακτήρας μας που κάνει τη σχέση μας μοναδική και μπορεί να είναι ανώτερη από κάθε συγγενική σχέση.
Γι’αυτό απέφυγε να βάζεις στους ανθρώπους ταμπέλες και να τους χωρίζεις σε κατηγορίες. Οικογένεια είναι αυτή που στέκεται στη χαρά και στη λύπη σου το ίδιο ανεξάρτητα από τους δεσμούς αίματος. Πήγαινε εκεί που η καρδιά σου σε οδηγεί και άφησε τα ”πρέπει”.
Η ζωή είναι δική σου! Μόνο εσύ ξέρεις τι έχεις περάσει, οπότε ζήσε χωρίς υποδείξεις και τύψεις.
