Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Μην προσπαθείς να την εξημερώσεις, δεν μπορείς.
Ούτε και να την καταλάβεις μην προσπαθείς, μάταιος ο κόπος σου.
Είστε δυο κόσμοι διαφορετικοί, που δεν συναντιούνται πουθενά.
Εσύ αγαπάς το γκρι, το μπεζ, την ζεστασιά της βολής σου και την ασφάλεια από τα καλά τακτοποιημένα σου κουτάκια.
Πού και πού τραβάς μια επανάσταση, για να θυμάσαι πως υπάρχεις και μετά γυρνάς πίσω, εκεί που έχεις στρογγυλέψει καθετί που σε έκανε διαφορετικό και ξεχωριστό μέσα στη μάζα.
Εκείνη αγαπά το μπλε της φουρτουνιασμένης θάλασσας και το κίτρινο του ήλιου που με θράσος προβάλει το χειμώνα για να την σπάει στα σύννεφα.
Δεν κάνει επαναστάσεις, γιατί δεν επιλέγει την βολή τους.
Δεν το παίζει ιστορία, δεν στριμώχνεται για να χωρέσει κι αγαπά τις γωνίες της.
Αγαπά την μοναξιά της από την βουή του κόσμου και την αρμονία, παρέμεινε μια σταθερή παραφωνία!
Μια αδιαπραγμάτευτη παραφωνία η ζωή της, γι’αυτό και δεν χρειάστηκε ποτέ να επαναστατήσει.
Ήταν δική της επιλογή η ζωή της και έτσι δεν την έπνιξε.
Ήταν επιλογή της τα λάθη της κι έτσι δεν την βάρυναν.
Κι η βαλίτσα της, είχε πάνω πάντα το όνομά της.
Δεν έζησε κάτι σαν έρωτα, κάτι σαν αγάπη, κάτι σαν αφοσίωση, κάτι σαν εμπιστοσύνη.
Τα έζησε στο ατόφιο τους κι ας πήρε τα κομμάτια της ένα ένα στο τέλος.
Γιατί έτσι χτίζονται οι μνήμες που δεν τους αξίζει να λησμονηθούν.
Γιατί έτσι σημαδεύονται οι ζωές εκείνων που δεν φοβήθηκαν να νιώσουν.
Κι εκείνη, δεν φοβήθηκαν ούτε τη μοναξιά, ούτε τα σημάδια.
Μόνο το να λησμονηθεί φοβάται.
Μόνο μια ζωή που δεν θα μοιάζει με ζωή.
Μόνο έναν συμβιβασμό όχι στην ζωή, αλλά στα αισθήματα!
Γιατί την ζωή, μπορείς να την κουμαντάρεις.
Αλλά τα αισθήματα που κουμαντάρονται, φιλτράρονται και υπολογίζονται.. δεν υπήρξανε ποτέ!
