Γράφει η Δανάη Χριστοδούλου
Μην προσπαθήσεις να εγκλωβίσεις έναν ελεύθερο άνθρωπο μέσα στα δικά σου θέλω. Γιατί ό,τι κι αν χτίσεις γύρω του, θα βρει τρόπο να το γκρεμίσει. Ό,τι κι αν του φορέσεις για λουρί, θα το κόψει. Ο ελεύθερος δεν ανήκει σε κανέναν, κι αυτό είναι που τον κάνει αληθινό. Δεν μπαίνει σε κουτιά, δεν χωράει σε «πρέπει», δεν ζει με μισά μέτρα. Αν προσπαθήσεις να τον κάνεις δικό σου με τον δικό σου τρόπο, το μόνο που θα πετύχεις είναι να τον χάσεις.
Ο έρωτας δεν είναι φυλακή, είναι δρόμος. Δεν είναι να δένεις τον άλλον, είναι να περπατάς δίπλα του. Δεν είναι να ορίζεις πού θα πάει, πώς θα ζήσει, πώς θα σκεφτεί. Είναι να σέβεσαι το βήμα του, ακόμα κι αν είναι διαφορετικό από το δικό σου. Κι αν δεν μπορείς να αγαπήσεις την ελευθερία του, τότε δεν τον αγαπάς στ’ αλήθεια. Γιατί η αγάπη χωρίς ελευθερία είναι απλά ιδιοκτησία.
Ξέρω, πονάει να μη σε ανήκει ο άνθρωπος που αγαπάς. Να μην μπορείς να τον κρατήσεις με δεσμά. Να σε κοιτάζει και να ξέρεις ότι αύριο μπορεί να φύγει. Μα αυτό είναι η αλήθεια: κανένας άνθρωπος δεν μας ανήκει. Μπορείς μόνο να τον αγαπάς όπως είναι και να ελπίζεις να μείνει επειδή θέλει, όχι επειδή δεν έχει επιλογή.
Η ελευθερία δεν είναι απειλή, είναι απόδειξη αγάπης. Όποιος σε αφήνει να είσαι ο εαυτός σου, σε αγαπά. Όποιος σε περιορίζει, απλά σε θέλει για τον εγωισμό του. Μην το μπερδεύεις. Ο έρωτας δεν αντέχει σε κελιά. Αν τον κλείσεις, μαραίνεται. Αν τον αφήσεις να αναπνεύσει, ανθίζει.
Κι αν βρεθείς μπροστά σε έναν ελεύθερο άνθρωπο, έχεις μόνο δύο επιλογές: ή να τον αγαπήσεις όπως είναι, ή να τον αφήσεις να φύγει. Γιατί αλλιώς, θα φύγει μόνος του. Και τότε, δεν θα φταίει εκείνος. Θα φταις εσύ, που μπέρδεψες την αγάπη με την κατοχή.
