Γράφει η Βίλλυ Ζ.
«Τί όμορφη που είσαι. Με τρομάζει η ομορφιά σου. Σε πεινάω. Σε διψάω. Σου δέομαι:κρύψου. Γίνε αόρατη για όλους. Ορατή μόνο για μένα» Σαρκικός Λόγος-Γ.Ρίτσος
Και κάπως έτσι, όλοι ψάχνουμε το δικό μας εγώ στους άλλους και παλεύουμε να το κάνουμε τόσο απόλυτα δικό μας που κανείς δε θα το αγγίζει.
Λες και οι άνθρωποι ανήκουν σαν κτήματα ο ένας στον άλλον.
Σχεδόν υποσυνείδητα, αφήνουμε να μας κατακτήσουν, να κυριαρχήσουν στη ζωή μας, να ζούμε το χρόνο τους, να αναπνέουμε για τον άλλον κι όλη μας η ψυχολογία, η μέρα, οι πράξεις, οι κινήσεις να εξαρτώνται από ένα νεύμα, από την κριτική, την αποδοχή και την απόρριψή τους.
Και κάπου εκεί οι ίδιοι «νικητές», αναρωτιούνται γιατί χάνουμε τον εαυτό μας και προβάλλουν πάνω μας τα όσα μας έχουν υποβάλλει, «βαριούνται», «καταπιέζονται», τους «τελειώνει».
Κάπου εδώ σοκάρομαι, γελάω δυνατά, θυμάμαι οτι όντως ναι…κανείς δεν είναι κανενός, αλλά επιλέγει να αφιερώσει την ελευθερία του, την αφοσίωσή του, την πίστη του σε κάποιον άλλο.
Τα πράγματα είναι απλά και τα κάνουμε σύνθετα, γιατί ο κάθε ρόλος μέσα σε μια σχέση, κουβαλάει πάνω του μια ευθύνη μάλλον: ευθύνη λόγου και πράξης.
Παρκάρεις το αυτοκίνητο, ακούω τη μηχανή να σβήνει! Το κουδούνι, τα βήματά σου και ένα φιλί.
Και εκεί ξεκινάει ο δικός μας χρόνος κι αυτό που γίνεται αόρατο στους άλλους και ορατό μόνο για εμάς…
Γιατί ναι ρε φίλε, δεν υπάρχει εγώ κι εσύ αλλά εμείς.
