Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Μπορείς να αγαπήσεις κάποιον, ακόμη κι αν δεν αγαπάς εσένα; Μπορείς, αλλά θα είναι επίπονο. Θα μοιάζει με λαχτάρα. Με αγωνία. Με μια ανάγκη που ουρλιάζει “μείνε”, ενώ εσύ έχεις ήδη φύγει από σένα, όσο σκληρό κι αν είναι αυτό.
Πόσες φορές παραδόθηκες, ολόκληρη, δίχως όρους και δίχως άμυνες, μόνο και μόνο για να νιώσεις σημαντική μέσα από τα μάτια κάποιου άλλου;
Πόσες φορές φώναξες «αγάπα με», χωρίς να ξέρεις τι σημαίνει;
Πόσες φορές έσκυψες, χάθηκες, μόνο και μόνο για να μην χάσεις τον άλλον;
Κι όμως, δεν ήταν αυτός που σε εγκατέλειψε πρώτος.
Αλλά εσύ.
Εσύ που έφευγες από τον εαυτό σου κάθε φορά που νόμιζες πως κάποιος σε κοίταξε με αγάπη.
Έδινες, χωρίς να κρατάς.
Πρόσφερες, χωρίς να πιστεύεις πως το αξίζεις.
Μέχρι που κουράστηκες.
Μέχρι που δεν άντεξες άλλο να διαλύεσαι για λίγα ψίχουλα οικειότητας.
Και τότε, σιγά σιγά, άρχισες να μαθαίνεις.
Όχι πώς να ερωτεύεσαι.
Αλλά πώς να μένεις.
Να μη φεύγεις από εσένα κάθε φορά που κάποιος λέει «μου αρέσεις».
Να μη χάνεσαι στην προσοχή, να μη χρειάζεται να μικραίνεις για να σε χωρέσουν.
Να είσαι εσύ.
Η αγάπη δεν πρέπει να σε σκοτώνει για να είναι αληθινή.
Ούτε να σε σώζει.
Η αγάπη δεν έρχεται ως ανάγκη, αλλά ως επίλογος.
Έρχεται όταν έχεις μείνει. Όταν έχεις σταθεί. Όταν έχεις μάθει να σε κρατάς.
Έρχεται ως αποτέλεσμα. Αμοιβαία.
Μαθαίνω να μένω.
Όχι γιατί κάποιος με έπεισε πως το αξίζω.
Αλλά γιατί δεν αντέχω άλλο να με εγκαταλείπω για να με αγαπούν.
Ήρθε η ώρα να με αγαπήσουν όσο είμαι εδώ.
